Gisteren moest ik een tripje maken naar Middelburg. Geen halve wereldreis, maar toch, je bent er weer even zoet mee. Het doel was eenvoudig en op zichzelf geruststellend: de periodieke tandartscontrole. Wederom geen gaatjes. Een klein persoonlijk feest, zonder taart. Normaal gesproken wandel ik daarna direct door naar de mondhygiënist, maar die zat vol tot maart. Ook goed. Sommige dingen mogen wachten. De terugweg was niet het probleem. De heenweg daarentegen… dát was een ander verhaal. De rit richting Middelburg veranderde al snel in een soort levend verkeersdocumentaire, maar dan zonder voice-over die alles duidt. Soms vind ik het jammer dat niet iedereen rijdt zoals ik. Dat gevoel werd onderweg keurig bevestigd. Tot twee keer toe werd ik bijna afgesneden door dezelfde automobiliste, die het bovendien nodig vond om luid toeterend haar ongenoegen te uiten. Haar reden? Dat ik haar niet liet voorgaan waar dat niet hoefde. Blijkbaar had zij…
Onder het dekbed, dicht bij mij
Ik weet het. Bergen mensen zullen ervan walgen: een beest in bed. Of het nu een kat is of een hond. Eerlijk is eerlijk, zo dacht ik er vroeger ook over. Zelfs toen Bentley hier net was, hield ik die gedachte nog stevig vast.Een groot voordeel was toen dat Bentley alleen maar kon slapen als hij in zijn bench lag. Iedereen die hier meeleest weet wel waar hij vandaan komt. Die bench gaf hem rust, veiligheid, zijn eigen plek. Maar uiteindelijk, na lang oefenen en vooral veel geduld, sliep hij opeens zonder erin te gaan. De mand op de slaapkamer bleek precies goed. Dichtbij, maar toch op zichzelf. En hij vond het heerlijk. Zoals dat gaat, werd de band tussen hond en baas steeds sterker. En op een nacht kroop hij ineens het bed in. Meestal bij het voeteneind, netjes onder het dekbed. Maar ook een hond evolueert. Hij kijkt,…
Groen
Het was me al weken opgevallen dat deze plant op een struik begint te lijken. Ontsproten uit een stekje wat ik ergens begin vorig jaar kreeg en gelijk in de tuin plantte. Nog even, en het zit weer vol met bloemen. Ik kan bijna niet wachten. Maar de helft staat op de foto, de plant is echt geweldig gegroeid. Vandaag heel de dag het gevoel gehad dat ik het druk had, terwijl dat best meeviel. Gister wat dingen vergeten met boodschappen, dus daar moest ik vandaag nog even om. En als je hier woont en voor wat boodschappen weg moet, ben je gelijk anderhalf tot 2 uur kwijt. Nog even snel een bakje koffie gehaald bij mijn maat, en toen de tegenpartij weer gaan vervelen met mijn aanwezigheid.
Licht dat blijft hangen
Het is de laatste dagen echt heerlijk weer. Voor sommige misschien te fris of te koud maar ik vind het genieten. Het is droog, de zon schijnt en er staat niet te veel wind. In Zeeland komt het kwik zelfs boven de 10 graden. Ik weet wel dat het in het noorden kouder is, maar dat kan de pret niet drukken als ik mijn rondjes loop. Ook in de vroege avond is het lekker, en het is alweer wat langer licht ook. Na het avondeten (wat er hier vroeg in gaat trouwens) is het volop licht. Op naar het voorjaar wat mij betreft als zal dat nog even duren. Er schijnt ook nog een behoorlijke koude prik aan te komen. Vandaag reed ik heen en weer voor de grote boodschappen. Het was lekker rustig in de winkels. Wat een verschil met een paar weken terug rond kerst en oud en…
Als het ondenkbare dichterbij komt
Denken jullie er wel eens over na wat er zou gebeuren als er oorlog uitbreekt waarbij Nederland betrokken raakt? Een scenario dat misschien nog nooit zo realistisch is geweest als nu. Ik denk er wel over na. Zeker sinds ik wist dat ik opa zou worden. Daarvoor ook, maar toen veel minder serieus. De overheid kwam een poos geleden al met een boekje over wat te doen en hoe je je kunt voorbereiden. Al vraag ik me af of je je hier ooit echt op kunt voorbereiden. We hebben niet bewust geïnvesteerd in een noodpakket. Er is hier altijd genoeg eten in huis om het een tijd uit te zingen. Ik weet hoe ik aan water kan komen en kan het zelfs uit de lucht halen. We hebben powerbanks met zonnecellen en ik woon op een plek waar het relatief eenvoudig is om voedsel uit zee te halen. Intussen lijkt…
Langs de Schelde, tegen de storm in
In de afgelopen maanden trok ik, tijdens of misschien wel ondanks de storm in mijn leven, regelmatig de deur achter me dicht om te ontspannen. Soms gewoon even weg, soms met een doel. Zo ging ik onder andere met mijn maat naar Antwerpen. In die stad bij onze zuiderburen is altijd iets te doen en minstens zoveel te zien. En laten we eerlijk zijn: de benzine helpt ook mee. Gemiddeld zo’n vijftig cent per liter goedkoper dan in Nederland. Natuurlijk zijn er ook in Zeeland nog wel betaalbare tankstations te vinden, maar die leggen het toch af tegen de Belgische prijzen. In die periode nam ik ook enorm veel foto’s. Om daar vervolgens niets mee te doen, zou zonde zijn. Mijn eigen regel om vooral recente, liefst bijna dagelijkse foto’s te gebruiken, heb ik daarom losgelaten. Sommige beelden verdienen simpelweg meer tijd. De foto hierboven, een foto van de Schelde,…
Luchten
Soms kijk ik omhoog en gebeurt er niets bijzonders. En soms gebeurt er alles.Luchten zijn nooit zomaar achtergrond. Ze dragen stilte, belofte, dreiging of troost, vaak allemaal tegelijk. Witte wolken die niets lijken te willen. Een hemel die bij zonsondergang openbarst in kleur, alsof hij even hardop denkt. Misschien projecteren we onszelf erop. Misschien spiegelen ze ons gewoon genadeloos. Wat er ook speelt, de lucht liegt niet. Ze laat zien dat alles voortdurend in beweging is, zelfs wat van een afstand onveranderlijk lijkt. Ik keek. En dat was genoeg. Het nieuws weegt zwaaren trekt aan mijn gedachten.Maar boven allesdrijft een lucht zonder oordeel. Even kijk ik omhoog,waar niets hoeft.Wegdromen is geen vluchten,het is ademhalen.