Vandaag is mijn zoon jarig. Hij is inmiddels ook een kersverse vader. 31 jaar alweer. Vanavond ben ik daar dan ook te vinden. Ik zie dan meteen mijn dochter weer eens, die na haar relatiebreuk weer in Middelburg woont. Ik zag haar een paar weken geleden al, in december, toen we samen iets gingen drinken in Goes. Met mijn dochter heb ik minder vaak contact dan met mijn zoon. En natuurlijk zie ik vanavond ook mijn kleindochter weer. Bij verjaardagen horen kaarten, maar op de post is nauwelijks nog te vertrouwen. Mijn nichtje ontving haar verjaardagskaart anderhalve week te laat. Een kennis kreeg de zijne pas na drie weken. Uit voorzorg was ik dit keer ruim op tijd, maar dat betekende wel dat mijn zoon zijn kaart meer dan een week te vroeg in huis had. Post versturen voelt inmiddels als roulette in een casino. En ik vrees dat het…
Sommige bakens verhuizen niet
Ik nam deze foto op 31 december, tijdens oudjaar, bij mijn zus. Zij woont er weer bijna onder. Alsof sommige plekken hun eigen weg terugvinden, precies op het moment dat een jaar zich sluit. Sommige herkenningspunten groeien met je mee, ook als je zelf steeds verplaatst wordt. De toren was er al toen we van Vlissingen naar Goes verhuisden, opnieuw een verhuizing in een al korte jeugd. Hoog en onwrikbaar hoorde hij bij elke dag, bij elke route, bij elk thuiskomen. Als kind was hij meer dan beton en licht. Hij hielp me letterlijk de weg terug te vinden na school de eerste weken. Omhoog kijken was genoeg om te weten waar ik moest zijn. Dat eenvoudige weten bracht rust, juist omdat niet alles vastlag. Later veranderde alles, behalve de toren. We woonden niet meer onder de toren zoals eerst, maar hij bleef zichtbaar, nu vanuit de keuken. Iets verder…
Winterweer
En toen was het opeens behoorlijk winter, inclusief winterweer. Met de winter op zich heb ik geen probleem. Kou is, net als warmte, heerlijk. Elke ochtend, of het nu zomer of winter is, ga ik in mijn korte broek alla Wim Hof de tuin in. Dus in de sportbroek en met klompen. Dan doe ik een klusje van 10 minuten en ga dan weer naar binnen. Soms een minuut of wat eerder als Bentley loopt te zeuren dat hij naar binnen wil. Maar met sneeuw heb ik werkelijk erg weinig. Eigenlijk heb ik met sneeuw maar één ding en dat is dat ik er 100% een afkeer van heb. Ja, het ziet er leuk uit op foto’s, en ja, ik maakte er ook een aantal, maar ik heb een behoorlijke hekel aan sneeuw. De ellende die het met zich meebrengt. De milieu schade door het overmatig gebruik van pekel. De…
Goed gedaan jonge
En Bentley? Met Bentley gaat het natuurlijk nog helemaal prima. Met de kou liep hij buiten lekker met zijn trui aan. Er werd hier en daar wel om gelachen, maar ja, het is mijn hond en aangezien hij vrij klein is, met korte pootjes, slaat de kou vanuit de grond veel eerder tegen zijn buik en borst. Aangezien zijn buik vrij weinig haren bevat, is het veel beter om hem een trui aan te doen. Onlangs was ik bij mijn maat. Moesten we wat werkzaamheden verrichten in de garage, had hij even huisgehouden op de eettafel. Ongelooflijk wat een boef hij soms nog kan zijn. Hij heeft met zijn bijna 13,5 ook nog een flinke rat gevangen. Goed gedaan jonge!
Opa
Ik schreef het al: het was niet alleen storm in mijn leven de afgelopen maanden. Er waren zoals gewoonlijk ook lichtpuntjes. Gelukkig! Een van die lichtpuntjes is een enorm lichtpunt, een vuurtoren, om het maar even naar het maximale te trekken. Ik schreef het al: het was niet alleen storm in mijn leven de afgelopen maanden. Er waren zoals gewoonlijk ook lichtpuntjes. Gelukkig! Een van die lichtpuntjes is een enorm lichtpunt, een vuurtoren. Op 5 januari werd Matilda geboren en zodoende werd ik voor het eerst opa. Ik kreeg al een paar keer de vraag hoe dat voelt, opa worden, maar ik voel me natuurlijk niet anders. Opa zijn is natuurlijk geweldig, dat wel. Je kunt alles nog een keer overdoen, alleen dan zonder de lasten. Die zijn voor de blije ouders. De leuke dingen zijn voor opa en oma. Vandaag is ze alweer een week oud. Een week is…
Stilte op mijn blog, maar storm in mijn leven
Het was niet echt de bedoeling dat het meer dan vier maanden zou duren, maar uiteindelijk werd het dat wel. Stilte op mijn blog. Dat gebeurt wel vaker, maar deze keer was het extreem. In de tussentijd kreeg ik van enkele vaste lezers een mailtje, waarvoor dank. Het zal misschien raar klinken, maar dat doet goed. Hier was het chaos. Alles had te maken met mijn schoonvader en de gevolgen die daaruit voortvloeiden. Er was dus niets met mij aan de hand, al had ik door alle problematiek (soms echt ernstig) geen behoefte om hier updates te plaatsen. Er waren zoveel negatieve invloeden, dat die onvermijdelijk zouden doorschemeren, of dat ik alleen daarover zou schrijven. De situatie was zo ernstig dat we zelfs op het punt stonden er een punt achter te zetten, omdat de spanningen soms nauwelijks te dragen waren. We hadden de papieren zelfs al in huis. Het…
Wandelen door een ander Antwerpen
Vorige week woensdag was ik dus in Antwerpen en deed daar samen met mijn maat een behoorlijke wandeling. We vertrokken aan de kaai, waar zijn penthouse gesitueerd is, en we liep hier de straat in waarna we linksaf gingen en de wat mindere toeristische route liepen. Die toeristische route ken ik zo ondertussen wel, het hele gebied daar trouwens. Waar die mensen staan wilde ik eigenlijk een foto maken van de straat rechts, maar ja, dat ging dus niet. Zondag ben ik, zo is het voornemen weer in Antwerpen, dus een nieuwe kans. Hieronder nog wat foto’s van plekken die we aandeden. Vandaag was een dag van van alles. Kleine klusjes die uiteindelijk de weg vrijmaken voor een grote klus.