Een sprookjesachtige lucht boven de polder

Gisteravond rond half zeven reden we terug naar huis. De tegenpartij had haar revalidatietherapie er weer op zitten en nadat ik nog even snel een boodschap had gedaan aan de rand van het centrum van Goes, reden we via de polder weer huiswaarts.

Onderweg zag ik overal fotomomenten. Maar ja, als je achter het stuur zit, de tegenpartij graag naar huis wil en je niet tien keer wilt stoppen om uit te stappen om foto’s te maken, dan moet je natuurlijk gewoon verder rijden.

Boven de Schelde hingen zware buien, terwijl er aan de andere kant wolkenvelden waren waar de zon nog vrij spel had. Het leverde een sprookjesachtig schouwspel op, zo’n driekwart uur voor zonsondergang. Licht en donker, dreigende wolken en warme kleuren. Het soort moment waarop je eigenlijk even stil zou willen staan om alles in je op te nemen.

Gelukkig kon ik thuis vanaf het erf nog even een foto maken. Daarna lekker naar binnen, want ik had zo onderhand wel zin in een bakje koffie.

Niet ieder fotomoment laat zich vangen, maar soms is één foto genoeg om toch nog iets van die bijzondere avond vast te houden.