Het was niet echt de bedoeling dat het meer dan vier maanden zou duren, maar uiteindelijk werd het dat wel. Stilte op mijn blog. Dat gebeurt wel vaker, maar deze keer was het extreem. In de tussentijd kreeg ik van enkele vaste lezers een mailtje, waarvoor dank. Het zal misschien raar klinken, maar dat doet goed. Hier was het chaos. Alles had te maken met mijn schoonvader en de gevolgen die daaruit voortvloeiden. Er was dus niets met mij aan de hand, al had ik door alle problematiek (soms echt ernstig) geen behoefte om hier updates te plaatsen. Er waren zoveel negatieve invloeden, dat die onvermijdelijk zouden doorschemeren, of dat ik alleen daarover zou schrijven. De situatie was zo ernstig dat we zelfs op het punt stonden er een punt achter te zetten, omdat de spanningen soms nauwelijks te dragen waren. We hadden de papieren zelfs al in huis. Het…
Wandelen door een ander Antwerpen
Vorige week woensdag was ik dus in Antwerpen en deed daar samen met mijn maat een behoorlijke wandeling. We vertrokken aan de kaai, waar zijn penthouse gesitueerd is, en we liep hier de straat in waarna we linksaf gingen en de wat mindere toeristische route liepen. Die toeristische route ken ik zo ondertussen wel, het hele gebied daar trouwens. Waar die mensen staan wilde ik eigenlijk een foto maken van de straat rechts, maar ja, dat ging dus niet. Zondag ben ik, zo is het voornemen weer in Antwerpen, dus een nieuwe kans. Hieronder nog wat foto’s van plekken die we aandeden. Vandaag was een dag van van alles. Kleine klusjes die uiteindelijk de weg vrijmaken voor een grote klus.
Als het anders loopt dan gepland
Als ik wakker word en eindelijk uit bed stap, trek ik iets aan, strijk mijn gezicht weer in model en ga met Bentley wandelen. Hij plast en poept dan meestal netjes, daarna gaan we naar huis. Ik verzorg de kippen – Bentley altijd trouw naast me – en vervolgens krijgt hij zijn eten. Alles volgens een vast ritueel. Werkt perfect. Maar vanmorgen liep het anders. Bentley poepte niet tijdens de wandeling, wat natuurlijk kan gebeuren. Dus, toen alles gedaan was, schonk ik mezelf een sterke zwarte koffie in. Net toen ik wilde genieten, rook ik ineens een vreemde geur voorbijtrekken. Ja hoor. Bentley – die zeeën van tijd had gehad om buiten zijn behoefte te doen – had zijn hoopje pontificaal op de mat bij de bijkeukendeur gelegd. En keek me vervolgens aan alsof hij van niets wist. Uhu. Alsof dat nog niet genoeg was, gebeurde er nog iets onverwachts….
Dream on, John – over chaos, hoop en superhelden zonder bril
De wereld lijkt steeds chaotischer te worden – van wereldpolitiek tot haat op de hoek van de straat. Soms droom ik ervan om als superheld orde te scheppen. Maar wat doe je als je geweld verafschuwt en je alleen woorden hebt? Er is zoveel gaande in de wereld waar wereldleiders nauwelijks grip op lijken te krijgen. En ook dichter bij huis blijft het onrustig. Zo werd onlangs de snackbar van een vluchteling uit Jemen – en geloof me, daar is het bepaald geen pretje – bespoten met “White Power” en werden de ramen ingegooid. Het raakt me. Niet alleen omdat er blijkbaar mensen zijn die chaos in de samenleving willen aanwakkeren, maar vooral omdat dit gebeurt bij iemand die hier een veilig bestaan probeert op te bouwen. Iemand die hoopt simpelweg mee te draaien, een leven te leiden, en dan dit moet meemaken. Ik dacht nog even: mocht het bloggen…
Schelde Vrij: hoe een rivier de adem van Antwerpen terugkreeg
Wie door Antwerpen wandelt, langs de brede stroom die de stad groot maakte, kan het bijna niet missen: het monument Schelde Vrij, opgericht in 1883. Het staat er als een stille getuige van een strijd die niet met wapens werd gevoerd, maar met rechten, tolgelden en politieke volharding. Eeuwenlang was de Schelde de levensader van Antwerpen, maar ook een rivier die in boeien lag. Handel droogde op, welvaart verschraalde. De rivier stroomde nog altijd, maar ze mocht niet meer vrij ademen. Pas in 1863 werd de tol definitief afgekocht: de Schelde werd opnieuw vrij. En twintig jaar later herdacht men dat keerpunt met het monument dat we vandaag nog altijd zien aan de Zuidkade. Het is een allegorische sculpturengroep, ontworpen door Jean-Jacques Winders en Frans Joris. Bovenaan staat de fiere figuur van Antwerpen zelf, die de rivier vrij verklaart. Aan haar voeten: de Schelde, voorgesteld als een krachtige man met…
Precisiewerk
Afgelopen woensdag was ik wederom in Antwerpen, en naast wat klusjes om mijn maat te helpen, liepen we ook een behoorlijke wandeling door Antwerpen. Op de Rijnkaai zijn ze ook aan het slopen. Precisiewerk tussen de hekken. Ik weet wat er stond voor ik het afgelopen woensdag zo half afgebroken aantrof. Soms is het niet te begrijpen waarom men bepaalde gebouwen tegen de vlakte gooit. Op het internet vond ik het volgende: De stad wil de site Rijnkaai de komende jaren herontwikkelen en daarbij de kaaivlakte en havenloodsen een nieuwe functie en betekenis geven. Hiervoor wordt een ruimtelijk uitvoeringsplan (RUP) opgesteld. De gemeenteraad stelde het ontwerp-RUP voorlopig vast. Het gaat om het gebied tussen de straat Rijnkaai en de Schelde. En zo als hieronder op de foto (Google streetview) was het: Aan de buitenkant valt natuurlijk niet te zien hoe de staat van het gebouw is maar het oogt prima….
De Gele Walvis – het schip dat dromen droeg
Soms verandert een schip in meer dan hout en staal. In Antwerpen, achter een hek en onder de waakzame blik van een kraan, rust een geel schip dat ooit dromen droeg. Men noemt het oude schip De Gele Walvis — een legende die nog altijd zucht in de avondzon. Het schip dat dromen droeg: de mythe van de Gele Walvis Er was een tijd dat de Schelde nog zong onder de golven van de zeelieden. In die dagen voer er een schip zonder naamplaatje, zonder nummer, maar met een huid die iedereen herkende: een felgele romp die in de mist licht gaf als een vuurtoren zonder toren. Men noemde het eenvoudigweg De Gele Walvis. Het was geen vrachtschip, geen vissersboot, geen oorlogsmachine. Het voer voor iets anders. Aan boord kwamen zij die hun leven een andere richting wilden geven: muzikanten zonder publiek, kapiteins zonder koers, geliefden zonder bestemming. Het schip…