Tussen claxons en kronen

Gisteren moest ik een tripje maken naar Middelburg. Geen halve wereldreis, maar toch, je bent er weer even zoet mee. Het doel was eenvoudig en op zichzelf geruststellend: de periodieke tandartscontrole. Wederom geen gaatjes. Een klein persoonlijk feest, zonder taart. Normaal gesproken wandel ik daarna direct door naar de mondhygiënist, maar die zat vol tot maart. Ook goed. Sommige dingen mogen wachten.

De terugweg was niet het probleem. De heenweg daarentegen… dát was een ander verhaal.

De rit richting Middelburg veranderde al snel in een soort levend verkeersdocumentaire, maar dan zonder voice-over die alles duidt. Soms vind ik het jammer dat niet iedereen rijdt zoals ik. Dat gevoel werd onderweg keurig bevestigd. Tot twee keer toe werd ik bijna afgesneden door dezelfde automobiliste, die het bovendien nodig vond om luid toeterend haar ongenoegen te uiten. Haar reden? Dat ik haar niet liet voorgaan waar dat niet hoefde. Blijkbaar had zij een ander verkeersreglement, eentje waarin voorrang vooral een kwestie van volume is.

Alsof dat nog niet genoeg was, probeerde iemand me op hoge snelheid in te halen op een plek waar geritst moest worden. Dat eindigde abrupt op de rem, vanwege een verhoging in de weg waardoor doorrijden simpelweg onmogelijk is. Een natuurkundige waarheid waar geen claxon tegenop kan.

En dan denk ik het weer: soms vind ik het jammer dat niet iedereen rijdt zoals ik. Ontspannen. Niet harder dan toegestaan. Anticiperend. Rekening houdend met wat andere weggebruikers doen. Ik probeer stress zoveel mogelijk te vermijden, ook in het verkeer. Maar de stress die ik daar oploop, komt vrijwel altijd van buitenaf. Van mensen die haast hebben, maar geen tijd. Die willen winnen, maar niet weten wat.

Damned… what a world we’re living in..

Afbeeling gemaakt met AI. En ja, dat ben ik zelf op die afbeelding 🙂