Luchten

Soms kijk ik omhoog en gebeurt er niets bijzonders. En soms gebeurt er alles.
Luchten zijn nooit zomaar achtergrond. Ze dragen stilte, belofte, dreiging of troost, vaak allemaal tegelijk. Witte wolken die niets lijken te willen. Een hemel die bij zonsondergang openbarst in kleur, alsof hij even hardop denkt.

Misschien projecteren we onszelf erop. Misschien spiegelen ze ons gewoon genadeloos. Wat er ook speelt, de lucht liegt niet. Ze laat zien dat alles voortdurend in beweging is, zelfs wat van een afstand onveranderlijk lijkt.

Ik keek. En dat was genoeg.

Het nieuws weegt zwaar
en trekt aan mijn gedachten.
Maar boven alles
drijft een lucht zonder oordeel.

Even kijk ik omhoog,
waar niets hoeft.
Wegdromen is geen vluchten,
het is ademhalen.