Over Mij
Mijn naam is John.
Ik schrijf omdat sommige gedachten pas helder worden wanneer ze op papier staan. Niet om iets groots te verkondigen, maar om het kleine beter te zien.
Mijn dagen zijn zelden druk, maar wel gevuld. Met kijken, luisteren en onthouden. Een wandeling, een gesprek, een foto, een liedje dat blijft hangen. Veel van mijn stukken beginnen met iets eenvoudigs: een moment buiten, een herinnering of een voornemen dat net anders loopt dan gedacht. Vanuit daar verschijnt meestal de vraag die er al zat te wachten.
Dit blog is daarom geen verzameling gebeurtenissen, maar een plek waar ik probeer te begrijpen wat ze betekenen.
Ik woon in Zeeland en trek er regelmatig op uit met mijn Jack Russell Bentley. Veel van wat ik schrijf ontstaat onderweg. Soms tijdens een wandeling over een dijk, soms achteraf wanneer een foto of gedachte blijft nazinderen. Wat begint als een observatie groeit niet zelden uit tot een vraag waar geen definitief antwoord op bestaat.
Wat me bezighoudt
Ik ben gefascineerd door hoe mensen kijken, luisteren en herinneren. Waarom de ene dag zwaar voelt en de andere licht, terwijl de wereld nauwelijks veranderd is. Waarom stilte soms meer zegt dan uitleg.
Ik schrijf in eerste instantie voor mezelf. Dat er mensen meelezen blijft bijzonder. En eerlijk gezegd nog steeds een beetje onverwacht.
Zie het gerust als iemand die hardop denkt, maar zacht genoeg om bij aan te schuiven.
Fotografie (mobiel)
Mijn camera zit meestal gewoon in mijn broekzak.
Mobiele fotografie dwingt me anders te kijken. Geen uitgebreide voorbereiding, maar aandacht. Licht dat ineens goed valt. Een straat die even stilstaat. Een detail dat zonder foto ongemerkt voorbij zou gaan.
De foto is vaak niet het gevolg van het verhaal, maar het begin ervan.
Muziek
Muziek loopt al mijn hele leven met me mee. Ik luister niet alleen, ik speel en schrijf ook zelf liedjes.
Mijn smaak is breed, maar ik keer vaak terug naar artiesten als Opeth, Mastodon, Cult of Luna, The Ocean en ISIS. Tegelijk kan The Cure net zo goed op staan. Wat mij aantrekt is niet zozeer een genre, maar sfeer, gelaagdheid en de ruimte die muziek kan creëren.
Muziek is voor mij een plek waar gedachten kunnen dwalen en ideeën kunnen ontstaan. Veel van wat ik schrijf begint met een nummer dat rustig de tijd neemt om ergens te komen.
Schrijven
Schrijven is voor mij denken in het openbaar, maar op fluistertoon.
Ik probeer woorden zo te gebruiken dat ze niet duwen maar uitnodigen. Niet overtuigen, maar laten herkennen. Niet om antwoorden te geven, maar om ruimte te maken voor vragen.
Als je hier iets leest dat voelt alsof je het zelf had kunnen denken, dan heeft het precies gedaan wat het moest doen.