Als ik wakker word en eindelijk uit bed stap, trek ik iets aan, strijk mijn gezicht weer in model en ga met Bentley wandelen. Hij plast en poept dan meestal netjes, daarna gaan we naar huis. Ik verzorg de kippen – Bentley altijd trouw naast me – en vervolgens krijgt hij zijn eten. Alles volgens een vast ritueel. Werkt perfect. Maar vanmorgen liep het anders. Bentley poepte niet tijdens de wandeling, wat natuurlijk kan gebeuren. Dus, toen alles gedaan was, schonk ik mezelf een sterke zwarte koffie in. Net toen ik wilde genieten, rook ik ineens een vreemde geur voorbijtrekken. Ja hoor. Bentley – die zeeën van tijd had gehad om buiten zijn behoefte te doen – had zijn hoopje pontificaal op de mat bij de bijkeukendeur gelegd. En keek me vervolgens aan alsof hij van niets wist. Uhu. Alsof dat nog niet genoeg was, gebeurde er nog iets onverwachts….
Dream on, John – over chaos, hoop en superhelden zonder bril
De wereld lijkt steeds chaotischer te worden – van wereldpolitiek tot haat op de hoek van de straat. Soms droom ik ervan om als superheld orde te scheppen. Maar wat doe je als je geweld verafschuwt en je alleen woorden hebt? Er is zoveel gaande in de wereld waar wereldleiders nauwelijks grip op lijken te krijgen. En ook dichter bij huis blijft het onrustig. Zo werd onlangs de snackbar van een vluchteling uit Jemen – en geloof me, daar is het bepaald geen pretje – bespoten met “White Power” en werden de ramen ingegooid. Het raakt me. Niet alleen omdat er blijkbaar mensen zijn die chaos in de samenleving willen aanwakkeren, maar vooral omdat dit gebeurt bij iemand die hier een veilig bestaan probeert op te bouwen. Iemand die hoopt simpelweg mee te draaien, een leven te leiden, en dan dit moet meemaken. Ik dacht nog even: mocht het bloggen…
Schelde Vrij: hoe een rivier de adem van Antwerpen terugkreeg
Wie door Antwerpen wandelt, langs de brede stroom die de stad groot maakte, kan het bijna niet missen: het monument Schelde Vrij, opgericht in 1883. Het staat er als een stille getuige van een strijd die niet met wapens werd gevoerd, maar met rechten, tolgelden en politieke volharding. Eeuwenlang was de Schelde de levensader van Antwerpen, maar ook een rivier die in boeien lag. Handel droogde op, welvaart verschraalde. De rivier stroomde nog altijd, maar ze mocht niet meer vrij ademen. Pas in 1863 werd de tol definitief afgekocht: de Schelde werd opnieuw vrij. En twintig jaar later herdacht men dat keerpunt met het monument dat we vandaag nog altijd zien aan de Zuidkade. Het is een allegorische sculpturengroep, ontworpen door Jean-Jacques Winders en Frans Joris. Bovenaan staat de fiere figuur van Antwerpen zelf, die de rivier vrij verklaart. Aan haar voeten: de Schelde, voorgesteld als een krachtige man met…
Precisiewerk
Afgelopen woensdag was ik wederom in Antwerpen, en naast wat klusjes om mijn maat te helpen, liepen we ook een behoorlijke wandeling door Antwerpen. Op de Rijnkaai zijn ze ook aan het slopen. Precisiewerk tussen de hekken. Ik weet wat er stond voor ik het afgelopen woensdag zo half afgebroken aantrof. Soms is het niet te begrijpen waarom men bepaalde gebouwen tegen de vlakte gooit. Op het internet vond ik het volgende: De stad wil de site Rijnkaai de komende jaren herontwikkelen en daarbij de kaaivlakte en havenloodsen een nieuwe functie en betekenis geven. Hiervoor wordt een ruimtelijk uitvoeringsplan (RUP) opgesteld. De gemeenteraad stelde het ontwerp-RUP voorlopig vast. Het gaat om het gebied tussen de straat Rijnkaai en de Schelde. En zo als hieronder op de foto (Google streetview) was het: Aan de buitenkant valt natuurlijk niet te zien hoe de staat van het gebouw is maar het oogt prima….
De Gele Walvis – het schip dat dromen droeg
Soms verandert een schip in meer dan hout en staal. In Antwerpen, achter een hek en onder de waakzame blik van een kraan, rust een geel schip dat ooit dromen droeg. Men noemt het oude schip De Gele Walvis — een legende die nog altijd zucht in de avondzon. Het schip dat dromen droeg: de mythe van de Gele Walvis Er was een tijd dat de Schelde nog zong onder de golven van de zeelieden. In die dagen voer er een schip zonder naamplaatje, zonder nummer, maar met een huid die iedereen herkende: een felgele romp die in de mist licht gaf als een vuurtoren zonder toren. Men noemde het eenvoudigweg De Gele Walvis. Het was geen vrachtschip, geen vissersboot, geen oorlogsmachine. Het voer voor iets anders. Aan boord kwamen zij die hun leven een andere richting wilden geven: muzikanten zonder publiek, kapiteins zonder koers, geliefden zonder bestemming. Het schip…
Stadswandeling Antwerpen – fotografie
Gisterochtend al vroeg op pad richting Antwerpen. Mijn maat kwam me rond half 10 ophalen en 3 kwartier later parkeerde we in de parkeerkelder. Eerst even wat klusjes gedaan, zoals een lamp van het enorm hoge plafond demonteren, en spullen uitzoeken die mee naar Zeeland moesten. Het penthouse is verkocht maar er is nog genoeg tijd. Een maand of 4, dan is het gedaan. Uiteraard hebben we weer een stadswandeling gemaakt. Alles bij elkaar liepen we een goeie 8 kilometer. En ik nam enorm veel foto’s. Er was een plek waar ik foto’s wilde maken maar bomvol met toeristen natuurlijk, dus dat wordt een andere keer. De mooiste foto’s verschijnen hier. Mijn nieuwe header is ook helemaal af. Moet even kijken wanneer ik hem ga plaatsen. Alles wil ik tegelijk aanpassen qua kleur en zo. Ik heb alle kleurcodes al op een lijst, en alle andere zaken die ik wil…
Nederland terug? Of altijd in beweging?
Zo nu en dan hoor ik kreten en uitspraken als “We willen ons Nederland terug” of “Nederland is Nederland niet meer.”Een kennis van me zegt het ook weleens. Als ik dan vraag: “Hoe was Nederland dan volgens jou?” krijg ik eigenlijk nooit een duidelijk antwoord. Het verbaast me vooral als zulke woorden komen van mensen die jonger zijn dan ik. Misschien, denk ik soms, woon ik wel op de verkeerde plek en heb ik geen benul van wat er zich buiten Zeeland afspeelt. Maar dat is natuurlijk onzin. Ik kom ook in de Randstad en regelmatig in België. Morgen zelfs weer: samen met een maat ga ik naar Antwerpen. Nederland is altijd in beweging Toch blijft die uitspraak me intrigeren. Want Nederland is nooit één vaststaand geheel geweest. Het land is altijd gevormd door migratie, door invloeden van buitenaf, door handel, ideeën, en interne strijd. De roep om “terug” klinkt…