Onderweg naar huis zag ik overal fotomomenten. Boven de Schelde dreigden zware buien, terwijl de avondzon de wolken aan de andere kant in warme kleuren zette. Gelukkig kon ik thuis nog even mijn camera pakken.
Weer beginnen
De hechtingen zijn eruit en het sporten mag weer langzaam worden opgebouwd. Ondertussen was er gisteravond ook nog een prachtige reden om even naar buiten te kijken.
Een lucht om even voor naar buiten te lopen
Een glimp van de avondlucht door het woonkamerraam was genoeg om naar buiten te lopen. Soms verschijnt schoonheid zomaar even en moet je alleen zorgen dat je erbij bent.
De stilte van een uitdrogende weel
Langs de Zwaakse Weel viel de lage waterstand direct op. Een persoonlijke beschouwing over droogte, kwetsbaarheid en een avondlucht die laat zien dat schoonheid en zorg soms naast elkaar bestaan.
Dezelfde plek, nooit dezelfde avondlucht
Drie foto’s van de avondlucht, gemaakt vanuit dezelfde omgeving. De plek verandert nauwelijks, maar de lucht erboven laat zich geen enkele avond hetzelfde zien.
Het huis krijgt zijn eigen ritme terug
Acht weken alleen zijn veranderen ongemerkt het ritme van een huis. Een lucht vol wolken vormde het decor voor een kleine gedachte over wennen, samenleven en de stilte ertussen.
Elke avond een andere hemel
Bijna iedere avond kijk ik omhoog. Niet omdat de lucht altijd spectaculair is, maar omdat ze me eraan herinnert hoe bijzonder gewone momenten kunnen zijn.