Onder het dekbed, dicht bij mij

Ik weet het. Bergen mensen zullen ervan walgen: een beest in bed. Of het nu een kat is of een hond. Eerlijk is eerlijk, zo dacht ik er vroeger ook over. Zelfs toen Bentley hier net was, hield ik die gedachte nog stevig vast.
Een groot voordeel was toen dat Bentley alleen maar kon slapen als hij in zijn bench lag. Iedereen die hier meeleest weet wel waar hij vandaan komt. Die bench gaf hem rust, veiligheid, zijn eigen plek.

Maar uiteindelijk, na lang oefenen en vooral veel geduld, sliep hij opeens zonder erin te gaan. De mand op de slaapkamer bleek precies goed. Dichtbij, maar toch op zichzelf. En hij vond het heerlijk.

Zoals dat gaat, werd de band tussen hond en baas steeds sterker. En op een nacht kroop hij ineens het bed in. Meestal bij het voeteneind, netjes onder het dekbed. Maar ook een hond evolueert. Hij kijkt, leert, past zich aan aan de roedel. En de opperhond slaapt met zijn hoofd op een kussen. Dus Bentley soms ook. Tja… 😆

En ja, hier gaat meteen het grote licht aan als ik wakker word. En ja, mijn telefoon ligt op het nachtkastje. Niet om te scrollen, maar omdat er gebeld kan worden. En omdat ik dan, heel soms, zo’n foto kan maken als hierboven.
Bentley vindt het allemaal prima.

Misschien is het niet volgens de ‘hygiëne’ regels, maar sommige gewoontes ontstaan niet uit gemak, maar uit vertrouwen. En eerlijk is eerlijk: het is best prettig om je huisdier zo dicht bij je te hebben. Alsof de nacht daardoor net iets minder alleen is.