Een mot in rust.Niets meer dan dat.Even hier,daarna weer weg. Al een tijdje zit er een ongenode gast in de badkamer.Elke keer op een andere plek. Gisteravond op de spiegel, waar ik met mijn telefoon een bijna perfecte foto kon maken.Ongenodigd, maar welkom. Een gewone grasmot, uit de familie Crambidae.Al het leven op deze wonderlijke planeet doet ertoe.
Gisterochtend. Net klaar met sporten en weer binnen na mijn tien minuten Wim Hof-achtige sessie. Zo’n moment waarop je lichaam denkt dat het winter is, maar je geest nog in bed ligt. Dan gaat de deurbel. Een hoop hondengeblaf natuurlijk. Dat hoort zo. Snel een trui aan en naar de deur. Daar staan twee vriendelijk ogende vrouwen. Ik denk Indisch. Wat me meteen opvalt: ze kijken niet naar mijn blote benen. Dat gebeurt doorgaans namelijk wél. Ik waardeer dat. Mijn ogen zitten tenslotte niet op mijn knieën. Ze komen een boodschap brengen. Een boodschap van God. In de hal hangt een lijstje met een prentje. Eentje uit de tijd dat mijn moeder nog leefde en we nog naar de kerk gingen. Dat prentje trekt wél hun aandacht. Begrijpelijk. Het hangt daar al decennia en heeft meer gezien dan menig dominee. Maar ja, dat prentje hangt er, en herinneringen hangen soms…
Gisteravond belde mijn maat.“Zeg, ik heb je een bericht gestuurd, maar ik zie geen antwoord.” Dat kan kloppen. Ik let niet zo vaak op mijn telefoon. Het geluid staat sowieso uit, voor Bentley, die slecht tegen meldingen kan. Waarom precies? Geen idee. Het is gewoon zo. En ik neem mijn telefoon ook niet voortdurend overal mee naartoe. Maar goed, voor je het weet zitten we toch weer bijna twee uur te bellen. Terwijl hij maar een paar huizen verderop woont. Klein detail: hij is ziek, dus geen puf om even de deur uit te stappen. Vanmorgen vroeg was het fris, in een donkere mist. Eerst de oud-papierkliko buiten gezet, daarna Bentley uitgelaten. Het was heerlijk stil buiten, maar dat duurde niet lang. Mensen vertrokken naar hun werk, aannemers die hier in de buurt bezig zijn reden het dorp binnen.De mist trok deels weg, wat wel prettig was. Ik moest nog…
In de afgelopen maanden trok ik, tijdens of misschien wel ondanks de storm in mijn leven, regelmatig de deur achter me dicht. Niet om te vluchten, maar om even lucht te halen. Soms zomaar, soms met een doel. Zo ging ik onder andere met mijn maat naar Antwerpen. Die stad bij onze zuiderburen is nooit stil. Er is altijd iets te doen en minstens zoveel te zien. En ja, eerlijk is eerlijk: de benzine hielp mee. Gemiddeld zo’n vijftig cent per liter goedkoper dan in Nederland. Natuurlijk zijn er ook in Zeeland nog betaalbare tankstations, maar die leggen het af tegen de Belgische prijzen. In diezelfde periode maakte ik veel foto’s. Meer dan anders misschien. Om daar vervolgens niets mee te doen, voelde niet goed. Mijn eigen regel om vooral recente, bijna dagelijkse beelden te gebruiken, heb ik daarom losgelaten. Sommige foto’s vragen niet om snelheid, maar om aandacht. De…
De foto hierboven nam ik gisteravond rond vijf uur. Tijdens het lopen dwaalden mijn gedachten af naar wat er in de Verenigde Staten gebeurt. Het nieuws over de dood van Alex Pretti — een 37-jarige Amerikaanse burger en IC-verpleegkundige die door federale immigratieagenten in Minneapolis werd doodgeschoten — blijft maar rondspoken. Volgens de regering zou hij een bedreiging zijn geweest, maar ooggetuigen en videobeelden tonen iets anders: Pretti hield een telefoon vast en probeerde anderen te helpen toen het geweld escaleerde. Het was niet duidelijk dat hij een wapen trok of iemand wilde beschadigen, en toch viel hij slachtoffers. Het incident volgt op eerdere dodelijke schoten door federale agenten tijdens een brede immigratieactie, wat tot massale protesten en verontwaardiging heeft geleid. Het zet me aan het denken: hoe kunnen mensen blijven verdedigen wat daar gebeurt? Hoe kan men uitleggen dat een ongewapende burger, zonder onderzoek of proces, onder zulke omstandigheden…
Het was gisteren zulk lekker weer dat ik, nadat ik na het avondeten terugkwam van mijn uitlaatrondje met Bentley, besloot nog een stukje te lopen. Avondeten is bij mij trouwens een ruim begrip: ik eet in de winter meestal rond vier uur.Terug thuis deed ik Xica aan de lijn en liep met haar een paar kilometer. Bentley trekt dat niet meer. Zelf kan ik op een dag nog enorm veel stappen maken, dus Xica was mijn loopmaatje. Dat ze daar geen bezwaar tegen heeft, moge duidelijk zijn. Ik kan het hier wel verklappen: vaak als ik terugkom van een rondje met Bentley, vraagt ze me in vloeiend hondentaal of ik met háár wil gaan lopen. Van een hond die ooit helemaal niets van mannen moest hebben, is ze nu volledig om met mij. Wie niet? 😛 Gisteren stond de teller op zo’n twintigduizend stappen. Heerlijk, vooral dat lange buiten zijn….
Mijn leven kan nog zo stormachtig zijn als de afgelopen maanden, ik loop elke dag mijn kilometers. Soms zijn het meerdere korte wandelingen verspreid over de dag, soms twee lange. En dan zijn er natuurlijk nog de vaste uitlaatrondes met Bentley. Een dag waarop ik te weinig beweeg, merk ik direct. De energie sijpelt langzaam weg, alsof er ergens een kraantje dichtgedraaid wordt. Sporten en lopen zijn geen bijzaak voor me, maar een vast anker in mijn leven. Tijdens die wandelingen kom ik van alles tegen. Soms boeiend, soms minder. Van wat mij raakt of blijft hangen maak ik vaak een foto. Al moet ik bekennen dat ook het ogenschijnlijk oninteressante zijn plek krijgt. Misschien juist wel dat. Zo stuitte ik op deze Pseudomerulius curtisii, daar langs de berm. Een brede berm die vorig jaar nog bestond uit bomen en struiken, totdat Rijkswaterstaat besloot dat het allemaal weg moest. Sorry…
