Vandaag was een dag vol activiteit. Vanaf het moment dat ik opstond tot nu – terwijl ik deze woorden opschrijf – was er steeds iets te doen. Geen onrust, geen overhaasting, gewoon een aaneenschakeling van bezigheden. Ik merk dat het me wel goed doet. Wie bezig is, voelt het leven stromen. Een subtiele energie die je de dag door draagt, als een rivier die vanzelf zijn weg vindt. Straks, na het eten, komt de rust. Even niets. Even terugzakken in mezelf. En dan langzaam richting de nacht, naar het bed dat al op me wacht. Ook dat is leven: de stilte na de stroom. Vandaag is het de dag dat mijn zoon alweer 1 jaar getrouwd is. En ze doen het geweldig die 2.
Verzekerd van schade, onzeker op de weg
Laten we beginnen met goed nieuws — al kwam het eigenlijk gisteravond pas. Of juist al gisteravond, want het bracht meteen opluchting. De schade aan de auto van de tegenpartij wordt gedekt door de verzekering van degene die de botsing veroorzaakte. Vandaag al kon ze terecht bij het schadeherstelbedrijf. Nu wil ik niet roddelen — trouwens, jullie kennen de brokkenpiloot toch niet — maar er doen verhalen de ronde. Naar verluidt staat de man die de aanrijding veroorzaakte op het punt zijn rijbewijs kwijt te raken. Niet vanwege deze ene fout, maar vanwege een patroon van slecht rijgedrag. De man in kwestie is inmiddels 80 jaar oud. Zijn kinderen, die contact zochten met de tegenpartij, zeggen voorzichtig dat hij stilaan een gevaar op de weg wordt. De man zelf probeert zijn autonomie zo lang mogelijk vast te houden, wat ergens begrijpelijk is. Maar zelfs de verzekering lijkt hem nu richting…
Tijd die je kunt voelen
Soms komt een gedachte onverwacht langs. Op een middag, zonder aanleiding, kan ze zich zomaar uitspreken — een zin die blijft hangen, alsof ze ergens op wacht. Zo’n gedachte kan klein lijken, maar opent vaak een deur naar iets groters. Over tijd, eindigheid, en de manier waarop we omgaan met het alleen zijn. In wat volgt, denk ik daar hardop over na. Vorig jaar zei ik op een lome middag ineens tegen iemand:“Als ik nog twintig jaar leef, dan maak ik nog maar twintig zomers mee. En als je ziet hoe snel de seizoenen wisselen… dan zijn die zomers zo voorbij.” Even later besefte ik dat het niet zo’n wijze gedachte was. Niet omdat ze niet waar is — want twintig zomers zijn niet veel — maar omdat zo’n blik het leven kleiner maakt dan het is. De tijd gaat al snel genoeg, daar hoef je geen haast aan toe…
Anders schrijven
Het zal sommigen zijn opgevallen: ik schrijf de laatste tijd anders. Dat is geen toeval. Er zijn meerdere redenen, maar twee springen eruit. Ten eerste: ik ben meer gaan lezen. Niet zomaar lezen — filosofische werken, vooral. Ze stellen vragen zonder het antwoord meteen klaar te hebben. Ze vertragen het denken, laten je stilstaan bij wat vanzelfsprekend leek. En dat bevalt me. Ten tweede: ik ben begonnen aan een korte opleiding filosofie. Een bewuste keuze. Het is verhelderend, soms spannend, af en toe ronduit confronterend wanneer mijn blogs nu ook van feedback worden voorzien. Soms doe ik het goed. Soms minder. Het is allebei prima. Wat ik zocht, was geen perfectie, maar een nieuwe vorm van uitdaging. Iets dat me wakker houdt naast het ritme van de dagen. Want veel is inmiddels routine geworden. Sporten, wandelen — ik doe het, zelfs op dagen dat ik er weinig zin in heb….
Tegenpartij en tijdverdrijf
Het zit de tegenpartij in het hoge noorden bepaald niet mee. En dan heb ik het nog niet eens over haar dementerende vader.Afgelopen donderdag werd ze aangereden. De situatie klinkt misschien wat verwarrend, maar dat is nu eenmaal hoe het gegaan is. Ze reed langzaam, hooguit tien kilometer per uur – harder kan en mág daar niet. En toen kwam er ineens iemand achteruit van een oprit af, zonder te kijken. Pal in de zijkant van haar auto.De schade is fors: een gedeukt portier, een beschadigd spatbord, lakschade, en een knipperlicht dat in scherven uiteen is gevallen. De ironie is dat de bestuurder van de andere auto, die dus officieel de ‘tegenpartij’ is, nu probeert te doen alsof er niets gebeurd is. Hij heeft de schade niet gemeld bij zijn verzekering. Maar mijn tegenpartij is niet van plan zich zomaar aan de kant te laten schuiven. Ze heeft actie ondernomen,…
Tussen licht en sluier
Over zonsondergangen en wat we liever niet zien Het is een waarheid die zich moeilijk laat ontkennen: ik ben verliefd op zonsondergangen. In het verleden legde ik er talloze vast met mijn camera, vaak ergens in de polder – vanaf de Grindweg of de Trenteweg – maar eigenlijk hoef ik daar helemaal niet ver voor te reizen. Vanaf het achterste stukje van onze tuin – of erf, zoals ik het liever noem – heb je een prachtig zicht op het dagelijkse afscheid van de zon. En terwijl ik dan sta of zit, tussen stilte en avondlicht, maak ik foto’s. Niet eens per se om iets vast te leggen, maar om het moment iets langer bij me te houden. Ik noem het ‘mooie’ zonsondergangen, maar misschien bestaat er zoiets als een lelijke versie niet eens. Of toch wel? Soms zakt de zon weg achter een sluier die niet van wolken is,…
Voor wie altijd blijft liggen waar ik ben
Gisteren, onderweg naar mijn beste vriend, kroop een oude gedachte opnieuw mijn hoofd binnen — zacht, maar beslist. Het was tijd voor een nieuwe mand voor Bentley. Niet omdat de oude niet meer goed is, maar omdat hij het verdient. Zijn loyaliteit, zijn stille aanwezigheid, zijn jarenlange gezelschap: dat vraagt om iets terug. Dus nam ik een kleine omweg en reed langs de Hubo, waar ze een verrassend ruim aanbod hebben aan honden- en kattenmanden. De keuze was snel gemaakt. Een zachte, comfortabele mand met brede randen — uitnodigend om in weg te zinken, precies zoals Bentley het fijn vindt. De oude mand blijft boven staan. Daar slaapt hij zelden de hele nacht, want vroeg of laat verdwijnt hij toch weer onder de dekens. Maar die mand — elf jaar oud inmiddels — draagt sporen van tijd. Van wasbeurten en pootafdrukken, van dutjes na lange wandelingen. Niet alleen van Bentley,…