Soms merk ik pas achteraf dat mijn verhalen een draad met elkaar delen. Geen rechte lijn, maar iets dat slingert – als een pad dat zich vormt terwijl je loopt. Deze afgelopen weken schreef ik over microplastics, ziekenhuisritten, wandelingen, frustratie in de zorg en mijn hond Bentley. Vijf losse blogs. Maar onder de oppervlakte stroomde iets gemeenschappelijks. Vandaag heb ik een andere invalshoek voor mijn blog uitgeprobeerd: een samenvatting van de afgelopen week. En hoewel ik in de volgende post nog opmerk dat er te weinig uren in een dag lijken te passen, denk ik inmiddels ook na over het toevoegen van enkele nieuwe onderdelen aan mijn blog — samen met wat kleine veranderingen hier en daar. Ook ik ben mens dus kan fouten maken. Melding stel ik erg op prijs. Het begon met plastic. Microplastics op je bord was een oproep: schoon schip maken met wat zich opstapelt, onzichtbaar…
Wat verandert er in de stilte – over Bentley, ouderdom en de schaduw van narcose
Laatst bijgewerkt op 25 May 2025.Ruim een maand na zijn narcose is Bentley bijna weer zichzelf. Bijna. Maar toch niet helemaal. Er zit iets anders in zijn blik, in zijn manier van bewegen door de wereld – iets dat ik moeilijk kan benoemen, maar waarvan ik voel dat het er is. Sinds de narcose lijkt zijn lenssclerose merkbaar toegenomen. Waar hij vroeger een kat of hond op afstand meteen opmerkte, ziet hij die nu soms pas als ze vlakbij zijn. Thuis redt hij zich prima – zijn bekende terrein is nog altijd zijn koninkrijk. Maar op minder vertrouwd terrein, zoals bij mijn zus, stoot hij tegen de waterbak aan. Kleine dingen, misschien, maar ze vallen op als je hem zo goed kent. Bij mijn maat, waar hij regelmatig komt, gaat het redelijk goed. Toch zie ik hem ook daar kleine vergissingen maken. Alsof zijn oriëntatie net niet meer klopt. En…
Lady with a shotgun in her handbag
Gister, begin van de avond, gesprek met de tegenpartij.Het beeldbellen haperde, de verbinding viel steeds weg – het weer werkte niet mee. Symbolisch bijna. Ze had een gesprek gehad met de dementie coördinator, de afdelingsverantwoordelijke, de hoofdverpleegster en de directrice van het verzorgingstehuis waar mijn schoonvader verblijft.er gaat namelijk nogal wat mis daar, en helemaal als de tegenpartij gewoon thuis in Nederland is. Aan de andere kant van de tafel zaten ze met z’n allen bijeen: de dementiecoördinator, de hoofdverpleegkundige, de afdelingsverantwoordelijke en directrice. Een volle tafel, zou je denken. Maar zoals vaker bij volle tafels, bleek het gesprek leeg van richting. Er gaat veel mis in dat verzorgingstehuis, vooral als je – zoals zij – gewoon in Nederland zit. Haar vader, mijn schoonvader, belt soms dertig keer op een avond. Elke keer met hetzelfde verhaal. Een brief die hij denkt te hebben ontvangen, met dreigende woorden. Iemand die langs…
Tussenstops en zonlicht
Afgelopen maandag begon vroeg. Om kwart voor negen zat ik al in de auto. Eerst even tanken, daarna mijn zus ophalen, en dan op weg naar Woerden. De route bleek langer dan gedacht—omleidingen en stroperig verkeer maakten er ruim twee uur van. Zelf zat ik toen al bijna 3 uur in de auto. Bij aankomst eerst wat eten; voor mij was het ontbijt, al heette het inmiddels lunch. Ik zette mijn zus af bij het ziekenhuis en besloot een stuk te gaan lopen in de buurt. Het landschap was weinig inspirerend: bedrijventerreinen, hier en daar een flat. Toch liever in beweging dan in de auto blijven zitten. Bovendien had ik geen idee hoe lang het allemaal zou duren. Tot mijn verrassing had ik uiteindelijk zelfs tijd over om rustig buiten het ziekenhuis te wachten. De zon scheen vriendelijk. Bentley, zoals zo vaak, bleek een onweerstaanbare mensenmagneet—vooral voor de oudere voorbijgangers….
Omwegen die thuiskomen
Er zitten veel voordelen aan wonen in een klein, stil dorpje achteraf. De rust, het ritme, het zicht op weiland of wolken – het is iets wat ik koester. Maar eerlijk is eerlijk: het heeft ook zijn nadelen. Zeker wanneer ik iemand moet chaufferen. Morgen breng ik mijn zus naar het ziekenhuis in Woerden voor een controle. Op 1 april kreeg ze een nieuwe linkerknie – daar schreef ik toen ook over. Sindsdien is ze met sprongen vooruitgegaan. Ze loopt beter, beweegt soepeler, en je ziet het ook aan haar gezicht: minder spanning, meer ruimte. Zelf autorijden lukt haar nog niet lang achter elkaar, dus ben ik aan de beurt. Voor haar doe ik dat met liefde. Ze betaalt de brandstof, we lunchen onderweg – wat voor mij eigenlijk mijn ontbijt zal zijn – en het voelt ergens ook als een kleine reis samen. Toch is er een omweg. Voordat…
Microplastics op je bord? Tijd voor schoner schoonschap
We worden tegenwoordig overspoeld met berichten over van alles en nog wat dat slecht is voor het milieu, het klimaat en – nog verontrustender – voor onze gezondheid. Microplastics bijvoorbeeld. Om het voor de afwisseling eens niet over PFAS te hebben. Neem nu vaatwastabletten. – Ja, wij hebben een vaatwasser. – Die tabs zitten tegenwoordig vrijwel allemaal in een zogenaamd “oplosbaar” plastic laagje. Dat verdwijnt tijdens de wasbeurt… maar niet echt. Wat overblijft zijn microplastics: minuscuul klein, maar wel hardnekkig. Ze verdwijnen niet alleen in het milieu, maar ook op je vaat. En dus uiteindelijk in je lichaam. Ik zag laatst een reclame van Mother’s Earth en dacht: waarom niet? Ik besprak het met de tegenpartij. “Laten we het gewoon proberen,” zei ik. “Het kan nooit kwaad – en slechter dan microplastics op je bord wordt het niet.”De tegenpartij stemde toe – zoals meestal – hoewel, niet met álles wat…
Tussen stof en zorgen
Er zijn van die dagen waarop je je eigen bezigheden nauwelijks nog kunt navertellen zonder dat het licht absurd begint te klinken. Vandaag was er zo één. Ik bevond me, gewapend met zware boormachine en goede bedoelingen, onder het plafond. Letterlijk. De missie: een paar gaten boren. Het resultaat: een wolk van stof die zich geduldig op elke denkbare oppervlakte nestelde. De tegenpartij heeft geluk—dat zij er niet is. En hoewel ze met redenen weg is, had het boren een stuk aangenamer geweest met iemand die de stofzuiger bij de boor kon houden. Maar goed, de meeste mensen die ik ken zijn overdag gewoon aan het werk. En mijn vaste klusmaat lag te slapen na een nachtdienst, wat ook weer iets nobels heeft. Dus daar stond ik dan. Zelfredzaam. Praktisch. Een tikje mopperend, vooral tijdens het opruimen—dat voor mij altijd het minst romantische deel van klussen is, echt. Gelukkig had…