Soms komt een gedachte onverwacht langs. Op een middag, zonder aanleiding, kan ze zich zomaar uitspreken — een zin die blijft hangen, alsof ze ergens op wacht. Zo’n gedachte kan klein lijken, maar opent vaak een deur naar iets groters. Over tijd, eindigheid, en de manier waarop we omgaan met het alleen zijn. In wat volgt, denk ik daar hardop over na.
Vorig jaar zei ik op een lome middag ineens tegen iemand:
“Als ik nog twintig jaar leef, dan maak ik nog maar twintig zomers mee. En als je ziet hoe snel de seizoenen wisselen… dan zijn die zomers zo voorbij.”
Even later besefte ik dat het niet zo’n wijze gedachte was. Niet omdat ze niet waar is — want twintig zomers zijn niet veel — maar omdat zo’n blik het leven kleiner maakt dan het is. De tijd gaat al snel genoeg, daar hoef je geen haast aan toe te voegen. Natuurlijk, er schuilt iets eerlijks in die gedachte, maar wie te veel op de klok let, vergeet om te dansen. En wie bang is om te leven, mist het genieten onderweg.
Afgelopen week zag ik een fragment uit een uitzending van HUMAN, waarin schrijver Jan Siebelink iets zei dat me bijbleef:
“Stel dat ik nog drie jaar leef. Dan zijn dat ongeveer duizend dagen. Hoe kom ik in vredesnaam al die dagen door? De kinderen komen vaak en bellen op, maar toch moet ik heel veel alleen zijn. Soms een heel weekend zonder iemand. En dan denk ik: nog duizend dagen… dat is onmogelijk.”
Ik keek het fragment opnieuw. Er zat iets zachts en eerlijks in zijn stem.
Ik dacht: ik ben niet de enige die zo denkt. En toch gingen zijn woorden verder dan de mijne — dieper, pijnlijker ook. Ze ontroerden me.
Niet omdat ik zelf bang ben voor alleen zijn — integendeel, ik red me goed in stilte, vind zelfs rust in het alleen-zijn. Wil ik iemand zien, dan weet ik hoe dat te regelen. Maar wat Jan zei, raakte iets anders:
de gedachte dat de laatste jaren van je leven zich kunnen vullen met eenzaamheid — zelfs met mensen om je heen.
Misschien weet hij het niet zeker — misschien leeft hij nog tien jaar, misschien vijftien. En toch zit daar die gedachte, die zich niet laat verjagen: duizend dagen, alleen.
Soms kun je beter niet te lang stilstaan bij zulke dingen.
Maar soms… helpt het juist even wel.
Misschien is het zo: we hoeven de dagen niet te tellen — alleen maar te voelen dat ze er zijn. En soms is dat genoeg.
16 Comments
Mirjam Kakelbont
May 14, 2025 at 16:23Door yoga heb ik geleerd in het nu te leven. Ik ben een gevorderde beginner (-: Me concentreren op mijn ademhaling brengt me veel. Het is een plek die ik altijd kan opzoeken. Voor stilte en eenzaamheid ben ik niet bang. Waarom zou ik me zorgen maken over doodgaan? Er verandert niets door. Angst zit in je hoofd.
Charlie
May 14, 2025 at 08:28het was mijn ook opgevallen dat je schrijfstijl zo veranderd is en daar ligt o.a. je interesse voor de filosofie aan ten grondslag! ik vind het heel bijzonder dat die verandering van stijl zo snel heeft plaats gevonden, het is net of je je meer openstelt voor allerlei gedachtes! en wat Jan Siebelink betreft: ik krijg de indruk door wat hij zei , hij blijk geeft het moeilijk te vinden om alleen te zijn! en dat is een lastig iets voor een mens als je altijd de bevestiging van een ander nodig hebt om je goed te voelen!
Marlou
May 14, 2025 at 08:17Ja, heel mooi, John. Een mooie filosofie.
Sommige zinnen raken me. Bijvoorbeeld: wie te veel op de klok let, vergeet om te dansen
Vandaag ga ik zeker dansen! Dankje wel…
Groet van Marlou
mizzD
May 14, 2025 at 08:14Ik leef liever met de dag.. als ik te veel nadenk over later, met alles wat er in de wereld gebeurt, word ik somber en slaap ik slecht. Hier en nu is voor mij genoeg.. ik ben snel tevreden. 😉
Haba
May 14, 2025 at 07:15Nu kan ik goed alleen zijn, en sinds het overlijden van mijn man ben ik best veel alleen, maar ik kan altijd naar een vriendin om met haar een eindje te wandelen of iemand op de koffie vragen. En in stilte met de poes op schoot verveel ik me meestal ook niet echt. En hoelang ik nog zal leven, geen idee dat merk ik vanzelf wel een keer.
ZON-nebloem
May 14, 2025 at 05:34je hebt dit heel gevoelig geschreven, we denken dat soms allemaal wel eens
maar dit is wel heel doordacht, ik heb het dus nog eens heel goed gelezen en zitten denken….
Een @->- voor je.
Rebbeltje
May 14, 2025 at 00:01Gelukkig weten we niet hoeveel tijd we nog hebben 😉
En ja daar veranderen we niks aan met druk maken.
Dan maar gewoon genieten…toch ?
Noortje
May 13, 2025 at 22:58Ik moet zeggen dat ik me er de laatste jaren steeds meer bewust van ben dat het grootste deel van mijn leven voorbij is. Gelukkig stemt dit me niet somber. En hoewel ik al bijna 6 jaar alleen ben voel ik me gelukkig nooit eenzaam. Ik probeer zoveel mogelijk van iedere dag te genieten
די מריו
May 13, 2025 at 21:42Probeer elke dag iets moois te maken van je dag. Dan voel je de leegte niet zo. Kijk niet te ver, want dan gaat de tijd te snel. Maar het belangrijkste is.. geniet zoveel mogelijk.
Love As Always
Dimario
ria
May 13, 2025 at 20:32Jawel, ik denk dat iedereen dat wel doet, ik tenminste ook hoor, regelmatig zelfs, hoe vaak zie ik nog het wisselen van de seizoenen, zomers zijn mooi en groen, winters lang en koud, voor mijn gevoel dan en hoe vaak zal ik dat nog meemaken. Ik wil best nog even mee, maar als het me niet gegund is moet ik het daar maar mee doen…
logbankje
May 13, 2025 at 20:29Het leven gaat snel, heel snel.
Opeens besef je dat je kinderen ook al richting de veertig gaan.
Dat betekend dat ik 40 zomers heb gepasseerd. Hans
@ de torens komen er niet, de gemeente zit al met een enorme schuld van het nieuwe stadhuis.
Lies
May 13, 2025 at 20:11Alleen zijn is iets, John, soms een bewuste keuze. Eenzaamheid daarentegen, daar kies je vaak niet voor…
Lie(f)s.
Sjoerd
May 13, 2025 at 18:14Ik weet ik wordt geen honderd, maar om me daar nu druk om te maken gaat me te ver. Geniet van het leven zo lang het nog kan…
Suskeblogt
May 13, 2025 at 17:42Ik denk niet ver vooruit. Dit komt omdat sinds mijn moeder opgenomen is in het WZC ik regelmatig zie hoe broos het leven is. Wie weet zit ik binnen afzienbare tijd ook in zo’n “rusthuis”. Ik probeer van iedere dag te genieten. Hoe lang dit genieten duurt zie ik wel. “Lééf dag aan dag” is mijn advies.
Tine de Jong
May 13, 2025 at 16:05Heel mooi schrijven John. Ik denk maar niet aan de toekomst . Of hoelang ik er nog mag of zal wezen. Maar weet wel uit eigen ervaring dat alleen zijn best moeilijk is als je zoveel jaren samen was. En dan ligt eenzaamheid ook op de loer als je niemand hebt om je heen. Stilte kan eens leuk wezen maar niet als dit voor lange tijd zal wezen.
Sabine Verburg
May 13, 2025 at 15:46Goede middag John
Wat een heel mooie blogpost heb je geschreven. Gedachten om bij stil te staan. Als je in het laatste kwart (in ruime zin) van he leven bent is de tijd due voor je ligt altijd korter dan die welke je achter je hebt.
Maar alles is ook relatief: mijn kleinkinderen rekenden mij ter gelegenheid van de geboorte van de achterkleinzoon voor dat ik als nog 22 jaar zou leven (volgens hen moet dat makkelijk lukken) ik eens overovergrootmoeder zou kunnen worden. En dan is 22 jaar een mooi perspectief en langer natuurlijk ook.