Gisteravond, na een paar intensieve uurtjes in de werkplaats—ik was begonnen met het leegruimen ervan nu het volgens de voorspellingen eindelijk droog zou blijven—besloot ik dat vandaag een dag voor mezelf zou worden. Geen haast, geen stress. Wel wat beweging, en in de middag op bezoek bij een goede vriend voor wie ik vorig jaar mantelzorg verleende. Ook daar geen tuinwerk of andere klussen. Gewoon ontspannen. Een wandeling maken met Bentley in een andere omgeving, wat kletsen, niets moeten. Gisteravond vroeg hij of ik bleef eten. Dat leek me een goed idee, zolang het maar niet te ver uitliep—mijn kippen wachten tenslotte ook op me. Maar dat bleek geen enkel probleem. Zo werd het een dag van rust. Van zitten in de tuin, kijken naar de kleuren die me bleven verrassen. Hoe eenvoudig het soms kan zijn: even stilstaan, kijken, ademen. En nu, aan het eind van deze kalme dag,…
De tegenpartij heeft regen, ik heb een rat
Gisteren was het, op de stevige wind na, heerlijk zonnig weer hier in dit deel van Zeeland. Uit berichten van elders in het land begreep ik dat het daar behoorlijk tegenviel. Wederom hadden we dus geluk, hier aan de kust. In Denemarken zit het de tegenpartij minder mee. Lange, regenachtige dagen teisteren haar verblijf. En dat boven op de stroperige papiermolen waar ze zich doorheen moet worstelen, maakt het er niet bepaald aangenamer op. Voor mij had het een perfecte dag kunnen zijn om mijn hele werkplaats leeg te ruimen. Maar er werden buien voorspeld voor de nacht én de dag erop — niet bepaald de omstandigheden waarin je die klus wilt aanpakken. Waarom de werkplaats helemaal leeg moet? Dat zit zo. Jarenlang ging het goed. De kippen hebben een zogenaamde trapbak voor hun voer, waardoor er vrijwel niets naast valt. De paar kruimels die er wel belanden, worden doorgaans…
Zijn wij hier wel thuis?
Onlangs kwam ik een intrigerende theorie tegen toen ik op zoek was naar een nieuw boek over een van mijn favoriete onderwerpen. “We are the only species that sunburns that easily. Let that sink in.”Wij zijn de enige soort die zó snel verbrandt in de zon. Denk daar eens over na. Vogels zijn bedekt met veren die UV-straling blokkeren, reptielen hebben schubben als natuurlijke bepantsering. Walvissen en dolfijnen beschikken over gespecialiseerde huidcellen die zonneschade herstellen. Zelfs apen – onze vermeende voorouders – hebben een dikke vacht die bescherming biedt. En wij? Wij stappen naar buiten en worden langzaam gegaard door de zon. Waarom zou evolutie dat toelaten? Als liefhebber van schrijvers als Erich von Däniken, Zecharia Sitchin en Harold L. Camp ga ik dan vanzelf verder denken. Eén van de stemmen die zich in deze denklijn mengt, is die van Dr. Ellis Silver, milieuwetenschapper. Hij stelt dat het mogelijk is…
Wanneer de stilte trilt van naderend geweld
De rapen zijn nog niet gaar — maar het zou zomaar kunnen dat het vuur al onder de pan is aangestoken. Recent gaven enkele bondgenoten van Oekraïne groen licht voor aanvallen op Russisch grondgebied. Strategisch wellicht begrijpelijk, gezien de nijpende situatie waarin Oekraïne zich bevindt. Maar ik blijf huiverig. Een oorlog bestrijd je zelden met meer oorlog. De geschiedenis laat keer op keer zien dat geweld op geweld stapelen meestal niet leidt tot overwinning, maar tot chaos. Tot een puinhoop waarin waarheid en menselijkheid langzaam verdwijnen. Mijn woorden komen deels voort uit een gevoel van opkomende wanhoop. Wat als het misgaat, écht misgaat, vóór de diplomatie zijn werk kan doen? De angst is nog niet allesoverheersend, maar ze begint zich te nestelen. Want we weten: Rusland beschikt over hypersonische raketten, en het nucleaire schaduwspel is nooit ver weg. Er lijken nu ruwweg drie scenario’s op tafel te liggen: Persoonlijk geloof…
Wat, Bentley in een strip?
Ja, Bentley in een strip – al is het natuurlijk niet echt Bentley Om meteen antwoord te geven op de vraag in de titel: ja, Bentley staat in een strip. Al is het natuurlijk niet écht Bentley, maar een Jack Russell die ergens op hem lijkt. Want hoe goed AI ook is, Bentley zelf is niet na te maken. De foto die ik eerder deze week plaatste, was dus geen AI – dat was gewoon Bentley, prachtig bewerkt in Adobe Lightroom, al zeg ik het zelf. Het idee voor een strip had ik al een tijdje. Maar goed, ik heb meer te doen dan alleen achter mijn computer zitten. En makkelijk is het niet. Het kost tijd om het precies goed te krijgen, of in ieder geval zo goed mogelijk. Toch begin ik steeds beter te begrijpen wat er wel en niet kan met Artificial Intelligence. Of beter gezegd: wat…
Wanneer de stilte beslist
Het is toch een vorm van geluk – de dieren die hier bij me zijn, zijn zo makkelijk in de omgang. Al zijn er natuurlijk grenzen. Laat me het uitleggen. Vanmorgen werd ik gewekt door de wekker. Meestal ben ik al eerder wakker, maar vandaag niet. Half slapend, half denkend, zwevend tussen droom en dag, besloot ik of ik zou opstaan of mezelf nog even dat kleine beetje extra rust zou gunnen. De wekker gaat altijd op een tijd dat ik er écht uit wil – voor Bentley, maar ook voor de kippen. Hun ochtendritueel vraagt aandacht, en ik geef het ze graag. Bentley lag nog dicht tegen me aan, zacht snurkend, een warm gewicht aan mijn zijde. Door het open raam hoorde ik in de verte de kippen al murmelen, hun stemmen nog rustig. En toch, in een fractie van een seconde besloot ik: ik had niet voor niets…
Tijdgebrek, routines en een wandeling door de regen
In de stilte van het huishouden en het tikken van de regen ontdek ik waar de tijd blijft. Over routines, onverwachte rust en de kunst van het bijbenen zonder jezelf te verliezen. Schrijven, zoals ik het nu doe voor mijn blog, blijkt een intensiever proces dan ik vooraf had gedacht. Het kost tijd — veel tijd. Soms verbaas ik me daar nog steeds over, en ondanks die inspanning sluipen er af en toe nog geweldige fouten in mijn teksten. Ook de cursus die ik volg vraagt de nodige aandacht, en dan ben ik bovendien geregeld op het erf bezig. Gelukkig is dat laatste pure ontspanning; daar hoeft niets in één dag af. Toch is het veel. Ik kook voor mezelf, doe de was, zorg voor het huis, en houd alles draaiende. Een tijdje geleden merkte iemand op — tijdens een vorige periode waarin de tegenpartij afwezig was — dat ik…