Tussen licht en sluier

Over zonsondergangen en wat we liever niet zien

Het is een waarheid die zich moeilijk laat ontkennen: ik ben verliefd op zonsondergangen. In het verleden legde ik er talloze vast met mijn camera, vaak ergens in de polder – vanaf de Grindweg of de Trenteweg – maar eigenlijk hoef ik daar helemaal niet ver voor te reizen.

Vanaf het achterste stukje van onze tuin – of erf, zoals ik het liever noem – heb je een prachtig zicht op het dagelijkse afscheid van de zon. En terwijl ik dan sta of zit, tussen stilte en avondlicht, maak ik foto’s. Niet eens per se om iets vast te leggen, maar om het moment iets langer bij me te houden.

Ik noem het ‘mooie’ zonsondergangen, maar misschien bestaat er zoiets als een lelijke versie niet eens. Of toch wel? Soms zakt de zon weg achter een sluier die niet van wolken is, maar van vervuiling – een grauwe, donkerbruine laag die iets toont wat we liever niet zien. Dan wordt het licht zwaarder, stiller, bijna bedrukt.

De foto’s maakte ik donderdagavond. Gisteravond – vrijdag – was het helder, zonder een wolkje aan de lucht. En toch bleef het uitzicht troebel, verstoord door de zichtbare sporen van wat wij zelf in de lucht achterlaten.

Misschien zijn zonsondergangen niet alleen momenten van schoonheid, maar ook spiegels van onze tijd. Wat wij in het licht hopen te vinden, wordt soms verstoord door wat we onbewust meebrengen.