Deze blogpost is eigenlijk de derde in een reeks van drie. Het begon met Logistiek gedoe voor gevorderden, waarop Ria reageerde met een vraag. In mijn vorige blog ging ik daarop in. Vandaag beantwoord ik een vraag van MizzD, die zij stelde op die tweede blogpost: Ben je niet bang voor de toekomst?.. ik zou heel goed op het platteland hebben kunnen wonen, maar nu ik ouder word trekt het me echt niet meer zo… alles zó ver weg… en wat als je niet meer kúnt rijden? Een goede vraag. En herkenbaar, denk ik, voor veel mensen. Bang ben ik niet, maar ik denk er natuurlijk wel over na. Zorgen maak ik me soms ook, maar die probeer ik zo snel mogelijk naar de achtergrond te duwen. Want echt veel invloed heb ik niet op de kaalslag die zich op het platteland voltrekt. Verhuizen zou sowieso geen eenvoudige opgave zijn,…
De prijs van rust en ruimte
“Of er nog geen HUB is hier bij ons, of een leenauto — zo’n wagen die iedereen mag gebruiken — of gewoon een buurtbus?” vroeg Ria gisteren in een reactie op mijn post Logistiek gedoe voor gevorderden. Helaas: de mogelijkheden voor openbaar vervoer zijn hier in de gemeente nogal beperkt. Af en toe rijdt er een bus, maar die brengt je eerst naar het Tolplein. Pas daar kun je overstappen richting andere bestemmingen, zoals Goes, Terneuzen of Middelburg. Handig is anders — zeker niet als je, zoals ik deze week, met je auto naar een garage moet die totaal ergens anders ligt. Lopen is geen optie. Het is veertig minuten rijden met de wagen. Te voet zou het me uren kosten, letterlijk. En met de bezuinigingen op het openbaar vervoer — nog snel door het kabinet doorgevoerd vlak voor de val — wordt het er voorlopig ook niet beter op….
Logistiek gedoe voor gevorderden
Vandaag bracht ik mijn auto weg voor de APK en een onderhoudsbeurt. De afspraak had ik maanden geleden al gemaakt, toen ik toevallig de monteur van de garage tegen het lijf liep. Geen moment dacht ik eraan dat de tegenpartij er misschien niet zou zijn. Laat staan dat ik een leenauto nodig zou hebben. En die leenauto’s? Die bleken allemaal al vergeven. Sinds mijn hersenkneuzing is mijn sociale netwerk behoorlijk uitgedund — niet uit eigen keuze, dat wil ik benadrukken. Daardoor werd het vandaag ineens een hele puzzel om thuis te komen, én om vrijdag de auto weer op te halen. Voor vandaag viel alles gelukkig op z’n plek: mijn beste vriend uit Heinkenszand was thuis en kon me zonder moeite ophalen. Morgen vertrekt hij echter voor twee dagen naar Antwerpen, dus die optie valt dan al af. Mijn zoon is aan het werk, mijn zus kan vanwege haar gezondheid…
Uitzwaaidag
Laatst bijgewerkt op 21 June 2025.Zo, nu mag de zon eindelijk weer gaan schijnen in Nederland — al zal dat waarschijnlijk nog even duren. Maar eindelijk zijn we verlost van het extreemrechtse kabinet. Hopelijk verdwijnen ook de bezuinigingen op de zorg, vooral op de gehandicaptenzorg, ouderenzorg en jeugdzorg. Die waren misschien wel het schrijnendst van allemaal. Vanmorgen trok Wilders zich terug uit het kabinet omdat hij geen gehoor kreeg voor zijn vergaande plannen, die zelfs de Grondwet dreigden te omzeilen. Een beetje politicus had de stekker er echter al veel eerder uit getrokken — bijvoorbeeld vanwege het feit dat er in Nederland nog altijd kinderen in garageboxen en auto’s wonen. Weliswaar samen met hun ouders, maar dat maakt het niet minder schrijnend. Persoonlijk ben ik ook opgelucht dat dit kabinet is gevallen. De geplande bezuinigingen zouden mij namelijk hard raken. Wat ik wel kwalijk vind, is dat sommige PVV-ministers nauwelijks…
De tafelboef en het vergeten stoeltje
Als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel.In mijn wereld geldt een andere variant: als de baas uit zicht is, scharrelt Bentley op tafel. Hij doet het vaker. Niet alleen op de buitentafel, maar ook op de eettafel, mijn bureau — alles met een plat oppervlak en een zweem van mogelijkheid. Als er ergens een kruimel kan liggen, dan zal hij kijken. En ruiken. En klimmen. We weten dit van hem. En dus schuiven we stoelen aan, zetten ze op afstand, bouwen een kleine verdedigingslinie tegen zijn nieuwsgierige neus. Maar ja — soms vergeet iemand één stoel. Eén detail. En Bentley heeft een feilloos gevoel voor precies dát moment. Deze keer betrapte ik hem in volle concentratie, op de tafel. Zijn blik gericht, zijn houding gespannen van verwachting. Een klein tafereel van ondeugd en focus. Ik heb de scène later met AI bewerkt tot iets dromerigs. Warmer,…
De cake die nooit kwam
Vanmorgen kreeg ik een appje met de vraag of ik alcohol drink. De vraag kwam van een buurvrouw die in de dorpsraad zit. Meer dan een jaar geleden hielp ik met het opzetten van een website voor diezelfde dorpsraad. Als dank zou er een lekkere cake volgen. Die cake is er nooit gekomen, en eerlijk gezegd hoeft het voor mij ook niet meer. Ik had ook geld kunnen vragen, maar omdat het om de dorpsraad ging – en die moet tenslotte op de centen letten – leek het me goed zo. Maar ja, niet iedereen is zoals ik. Ik hou ervan om afspraken snel en netjes af te handelen. Even later ging de deurbel. Daar stond ze. De buurvrouw. Met een fles vlierbessensap in haar handen. Erg aardig, natuurlijk. Alleen: ik drink geen vlierbessensap. Dat klinkt misschien ongelooflijk saai: geen alcohol, geen vlierbessensap… Wat drinkt die man dan eigenlijk wel?…
Waar de stilte nog woont
Als je op de Westdijk loopt, vlak bij Heinkenszand, en je slaat halverwege linksaf, kom je op het padje dat je hierboven ziet. Je blijft dan buitenom het dorp lopen, en als er iets opvalt, dan is het wel de stilte. Een diepe, haast tastbare stilte. Ja, je hoort de vogels — hun gezang is als een ademhaling van het landschap — maar verder is het stil. Die stilte verdwijnt langzaam zodra je het dorp weer binnenloopt. Ze maakt plaats voor andere geluiden: gewone geluiden, maar ook storende. Het contrast is verrassend groot. Alsof de rust zich buiten het dorp heeft teruggetrokken, daar waar het nog niet overstemd wordt. Vandaag was ik thuis. En eerlijk is eerlijk: ik maakte zelf lawaai. Niet in mijn werkplaats — het was te warm om daar iets te ondernemen. De zon stond fel op het dak en de lucht hing zwaar boven alles. Het…