Ruim een maand na zijn narcose is Bentley bijna weer zichzelf. Bijna. Maar toch niet helemaal. Er zit iets anders in zijn blik, in zijn manier van bewegen door de wereld – iets dat ik moeilijk kan benoemen, maar waarvan ik voel dat het er is.
Sinds de narcose lijkt zijn lenssclerose merkbaar toegenomen. Waar hij vroeger een kat of hond op afstand meteen opmerkte, ziet hij die nu soms pas als ze vlakbij zijn. Thuis redt hij zich prima – zijn bekende terrein is nog altijd zijn koninkrijk. Maar op minder vertrouwd terrein, zoals bij mijn zus, stoot hij tegen de waterbak aan. Kleine dingen, misschien, maar ze vallen op als je hem zo goed kent.
Bij mijn maat, waar hij regelmatig komt, gaat het redelijk goed. Toch zie ik hem ook daar kleine vergissingen maken. Alsof zijn oriëntatie net niet meer klopt. En het is niet alleen zijn zicht. Zijn gehoor lijkt eveneens achteruitgegaan. Dat zeg ik niet zomaar – ik merk het in zijn reacties, of het uitblijven daarvan. En ik heb daar zelfs, zou je kunnen zeggen, ‘bewijs’ van.
De dierenarts wuift mijn observaties weg. Het is gewoon de leeftijd, zegt ze. Maar waarom dan zo plotseling, na die narcose?
Ik ben gaan zoeken. Niet alleen op medische sites, maar ook hier op mijn blog, kreeg ik reacties die het herkennen. En ik vond herkenning. Verhalen van mensen die vertellen hoe hun dier veranderd is na een narcose. In gedrag, in zintuiglijke waarneming, in vertrouwen. En sterker nog – er zijn ook verhalen over mensen die zelf na een narcose een soort ‘andere’ versie van zichzelf zijn geworden. Alsof iets onzichtbaars verschoven is.
Bij Bentley zie ik vooral onzekerheid, als we op onbekend terrein lopen. Hij kijkt voortdurend om, controleert waar ik ben. Alsof hij zich ervan wil verzekeren dat ik er nog ben, zijn anker. Ik vermoed dat hij mijn silhouet gebruikt om zich te oriënteren. En ik heb mijn gedrag aangepast: ik loop trager, praat vaker tegen hem, en laat hem merken dat ik er ben – steeds opnieuw.
De stille diepte van samen zijn
Wat ik leer van deze periode, is dat zorg en liefde niet altijd iets groots hoeven te zijn. Soms zit het in het vertragen van je pas, het bewust kiezen van een rustiger pad, het steeds opnieuw zichtbaar en nabij zijn. Niet vanuit medelijden, maar vanuit verbondenheid.
Onze band verandert niet door deze kwetsbaarheid – ze verdiept zich. Want wie durft toe te geven dat hij afhankelijk is, nodigt de ander uit om echt aanwezig te zijn. En wie daarop ingaat, ontdekt dat nabijheid geen last hoeft te zijn, maar een stille vorm van trouw.
Misschien is dat wat ouder worden ons leert, en wat een trouwe hond ons telkens weer laat zien: dat liefde beweegt met de tijd mee, zachter wordt, maar niet minder krachtig.
13 Comments
Kakel
May 25, 2025 at 14:42Artsen baseren zich op wetenschap. Er moet eerst een feit zijn, en dan gaan ze het onderzoeken. Daardoor loopt wetenschap achter. Ik denk homeopathische dierenartsen er meer voor open staan.
Sommige (dieren)artsen zijn nieuwsgierig en voelen zich betrokken over ervaringen van (baasjes van) patiënten. vertellen.
Een vrouw die ik ken met een blinde labrador heeft een paar belletjes aan haar broek hangen. Zo kan de hond toch loslopen. Hopelijk heb je die tip niet nodig.
Mooi geschreven, John. Alles wat je uit liefde voor je hond doet is mooi ♥
Liesbethblogt
May 25, 2025 at 10:09Heb ooit 6 maanden voor een labrador gezorgd, precies dit is wat ik voor hem deed. Ik sliep (helaas lang verhaal) twee verdiepingen hoger maar was zo op hem afgericht dat ik als eerste beneden was. De liefde voor het dier spat er vanaf. De dierenarts is hier altijd een heikel punt, de paniek is net als narcose een moeilijke keuze.
די מריו
May 24, 2025 at 15:26Wat ik wel vreemd vind is dat de dierenarts het weg wuift. Ik weet uit eigen ervaring dat zo’n narcose wel wat met je doet. Bij de een misschien wat meer of minder dan de ander. Ik vind het wel mooi dat het je opvalt en dat je er rekening mee houdt.
Love as Always
Dimario
Haba
May 24, 2025 at 10:11Natuurlijk pas je je aan wanneer Bentley zich nu onzeker voelt, voor jou een kleine moeite en voor hem een anker en zekerheid.
Yova
May 24, 2025 at 08:05Dit is voor ons ook een herkenbaar probleem bij ons eerdere konijn “Knabbel”. Die moest toen geregeld onder de hoesje (lichte narcose) en z’n gedrag werd hierdoor ook heel anders. Veel alerter en vooral schrikachtig. Trok zich geregeld ook zich terug. Maar we probeerde iedere keer door te praten hem wat gerust te stellen en dit vond Knabbel soms wel fijn. Bij Amber heeft ze vrijwel niks van over gehouden, maar ze was toen jong en dit kan dus hierdoor wat schelen. Konijnen slapen bij daglicht geregeld, maar Amber is vooral actief met zich zelf en houd geregeld ons goed in de gaten. Schrikken doet ze niet zo erg als bij Knabbel. Dit is een mooie foto van Bentley en je heb je verhaal hierover heel mooi verwoord John. Door juist meer te praten met hem en wat rustiger aan te doen, bereik je hiermee ook heel veel met je dierbaar maatje. Dit doen je heel goed John. Slim aangepast voor Bentley. Ja, je doet dit alles voor hem. Maar narcose is iets wat ook bij mensen kan doen. Niet alleen de dieren. Het kan heel lang gaan duren dat je last van blijft houden door de narcose. Maar dit gaat na een aantal jaren toch slijten. Een mooi weekend gewenst. Het weerbeeld is niet zo gunstig voor vandaag, maar wordt na volgende week weer wat beter. Maar het wordt nog geen zomer.
Hans
May 23, 2025 at 20:55Een narcose kan heel lang na ijlen, vooral als de leeftijd hoog is.
Daarom kan een oudere niet lang onder narcose blijven.
Goed dat je altijd al op het gedag van Bentley hebt gelet. Hans
Suskeblogt
May 23, 2025 at 19:55Mijn ervaring met onze katten en narcose is dat het wel degelijk sporen achter laat. Annabel is nooit meer dezelfde geworden nadat ze voor haar kiezen onder narcose moest. Ik vermoed dat de hartstilstand enkele maanden nadien een gevolg hiervan is. Felix die voordien een echte zwerfkat was is sedert de ingreep onder narcose heel erg aanhangig geworden. Het verdoven laat zijn sporen na, vooral op latere leeftijd.
ria
May 23, 2025 at 19:24Nou lekker dan, ik ga maandag onder narcose. We zullen het wel beleven. Logisch dat je je aanpast aan de ander, hier gaat dat ook zo, het klinkt misschien raar maar ik zeg het wel eens echt hoor, nee geen hond meer, ik heb nu Joop. Ik weet precies wanneer hij me nodig heeft, zoals vanmiddag nog met de kraan, zo gaat dat.
mizzD
May 23, 2025 at 18:28Het kán beide zijn.. narcose én leeftijd.. maar je weet wel hoe Jaxon veranderde na die laatste narcose.. die wilde echt totáál niet meer mee naar buiten, waar ie dat eerst héél graag deed. En ja.. dan pas je je aan.. ook wel beetje uitdagen tóch wat verder mee te gaan.. maar ook weer niet té veel en op zíjn tempo.. wat héél langzaam was. Nog steeds kwaad op die dierenartsen daar die me niet serieus namen.. narcose kan echt wel verkeerde dingen doen. Zij zeiden ook dat het de leeftijd was.. maar onze vorige twee setters widlden tot op hoge leeftijd en met ouderdomskwalen toch áltijd graag naar buiten.
We hebben er voor Xelwyn, op aanraden van de fokster, dan ook vanaf gezien voorlopig, van die tandjes-operatie. We merken er niks van dat ie pijn zou hebben van dat tandje.. en vreesden heel erg dat gewroet in dat bekkie en voorál dus die puppynarcose.. dat kunnen ze niet ‘tegenspuiten’ werd al gezegd en daar moest ie dan dus zélf uit gaan komen. Vond ik echt helemáál niet lekker klinken..!
Sjoerd
May 23, 2025 at 17:50Mooi dat je dat opmerkt en daarop reageert en anticipeert.
LIes
May 23, 2025 at 16:26Narcose laat op een bepaalde leeftijd zijn sporen na, John, bij mens en dier.
Het lijkt een vervolg op je logje van gisteren. Liefde wordt (anders!) sterker. De knuffel is veel intenser, en een leidende hand in het wandelen is en noodzaak. Mijn reactie is meestal (heel) kort, nu zou het een boekdeel worden…
Sterkte, Lie(f)s.
Rebbeltje
May 23, 2025 at 15:53Knap hoor dat je de kleine veranderingen zo goed opmerkt…dat is liefde 🙂
observant6969f54611
May 23, 2025 at 15:37Heel mooi geschreven!