Lady with a shotgun in her handbag

Gister, begin van de avond, gesprek met de tegenpartij.Het beeldbellen haperde, de verbinding viel steeds weg – het weer werkte niet mee. Symbolisch bijna. Ze had een gesprek gehad met de dementie coördinator, de afdelingsverantwoordelijke, de hoofdverpleegster en de directrice van het verzorgingstehuis waar mijn schoonvader verblijft.
er gaat namelijk nogal wat mis daar, en helemaal als de tegenpartij gewoon thuis in Nederland is.

Aan de andere kant van de tafel zaten ze met z’n allen bijeen: de dementiecoördinator, de hoofdverpleegkundige, de afdelingsverantwoordelijke en directrice. Een volle tafel, zou je denken. Maar zoals vaker bij volle tafels, bleek het gesprek leeg van richting.

Er gaat veel mis in dat verzorgingstehuis, vooral als je – zoals zij – gewoon in Nederland zit. Haar vader, mijn schoonvader, belt soms dertig keer op een avond. Elke keer met hetzelfde verhaal. Een brief die hij denkt te hebben ontvangen, met dreigende woorden. Iemand die langs is geweest en beweerde dat al zijn tanden eruit moeten. Voor hem zijn deze dingen echt. Voor ons zijn ze niet te controleren. We zitten vast tussen afstand en onmacht.

Als we zelf bellen naar het tehuis, krijgen we steevast een ingesprektoon. Altijd. Alsof de lijn met de werkelijkheid daar permanent bezet is. Mails blijven onbeantwoord. Intussen zitten wij hier met een oude man die zijn omgeving niet meer vertrouwt en die – onbedoeld – zijn dochter stalkt met herhaalde paniek. En niemand die ons te woord staat.

Alsof dat nog niet genoeg is, blijkt hij ook lichamelijk ziek te zijn. Wat er precies aan de hand is? Dat mogen we niet weten. Privacywetgeving. Zijn lichaam is van hemzelf, zijn geest glipt tussen onze vingers door, en wij – zijn naasten – staan aan de rand van een gesloten dossier.

Je kunt veel zeggen over regels, over wetgeving en bescherming. Maar als een dochter niet mag horen wat er aan de hand is met haar zieke vader, dan is er iets fundamenteel mis. En als je een zorginstelling belt en je krijgt áltijd een ingesprektoon, dan is dat meer dan overbelasting. Dan is het stilzwijgen geworden.

Ze zei me later dat ze tijdens het gesprek met de instelling al hun ogen op haar gericht voelde. Niet vijandig, niet betrokken – maar leeg. Alsof niemand wist wat ze met haar moesten. Ik grapte: “Ik heb een titel voor een boek: ‘Lady with a shotgun in her handbag.’ Ze lachte. Even. Omdat ze het zich kon voorstellen. Een vrouw, strijdlustig maar vermoeid, met een onzichtbaar geladen tas vol zorgen en brieven, herinneringen en woede.

Natuurlijk, ik kijk te veel thrillers. Maar soms voelt de realiteit als een plot zonder afloop, waar niemand het script meer leest.

Ze hebben veel beloofd, daar aan de andere kant van de tafel. We zullen zien. In de tussentijd blijft ze bellen. Blijft hij bellen. En blijf ik mij afvragen wie er nu eigenlijk de weg kwijt is: hij, in zijn verdwijnende wereld – of wij, in het doolhof van systemen die geen mens meer lijken te herkennen.

Soms vraag ik me af of zorg nog echt over zorgen gaat. Of het luisteren naar mensen is ingewisseld voor protocollen en wachtrijen. We blijven het proberen – bellen, schrijven, vragen. Niet omdat het gemakkelijk is, maar omdat je dat doet als mens. Voor wie je lief is. Zelfs als de lijn steeds bezet is.

Afbeeldig gemaakt met ChatGPT