Ik nam deze foto op 31 december, tijdens oudjaar, bij mijn zus. Zij woont er weer bijna onder. Alsof sommige plekken hun eigen weg terugvinden, precies op het moment dat een jaar zich sluit.
Sommige herkenningspunten groeien met je mee, ook als je zelf steeds verplaatst wordt. De toren was er al toen we van Vlissingen naar Goes verhuisden, opnieuw een verhuizing in een al korte jeugd. Hoog en onwrikbaar hoorde hij bij elke dag, bij elke route, bij elk thuiskomen.
Als kind was hij meer dan beton en licht. Hij hielp me letterlijk de weg terug te vinden na school de eerste weken. Omhoog kijken was genoeg om te weten waar ik moest zijn. Dat eenvoudige weten bracht rust, juist omdat niet alles vastlag.
Later veranderde alles, behalve de toren. We woonden niet meer onder de toren zoals eerst, maar hij bleef zichtbaar, nu vanuit de keuken. Iets verder weg, maar nog altijd aanwezig. Alsof hij me leerde dat afstand niet hetzelfde is als verdwijnen.
Nu woon ik zo’n twintig kilometer verderop, in een dorp. En op heldere dagen zie ik hem nog steeds als ik met Bentley in de polder loop. Klein aan de horizon, maar direct herkenbaar. Het voelt dan alsof de tijd even geen lijn is, maar een cirkel. Niet om terug te gaan (kon het soms maar), maar om te laten zien dat sommige bakens niet verdwijnen. Ze blijven. Ze wachten.
Van de originele foto hierboven, maakte ik met Copilot de onderstaande bewerking. Het origineel blijft natuurlijk het mooist.
12 Comments
Liesbethblogt
January 20, 2026 at 09:43Mooi verlicht en sfeervolle foto. Ik snap je ook hier gebruik ik twee van die torens.
Nicole Orriëns
January 16, 2026 at 11:07Wat mooi en bijzonder zo’n baken dat stabiel en altijd aanwezig is!
Marlou
January 16, 2026 at 10:41Ha John, ja… het origineel vind ik ook het mooiste.
Wat een geweldig vertrouwd beeld moet dat voor je zijn.
Een baken. Veiligheid…
Prettig weekend, Marlou
Heidi
January 16, 2026 at 08:43Heel mooie foto.. Hier hebben we een watertoren dat dicht bij ons lig en een mooie fietsersbrug. Zo weet ik ook als we dichterbij fietsen of stappen dat we bijna thuis zijn.
Ria van Felius
January 15, 2026 at 22:06Ja mooi. Leuke blog.
Hans
January 15, 2026 at 21:17Een herkenningspunt is het zeker, dan voel je je ook weer thuis als je de tv toren ziet.
Zo heeft de Zaanstreek zo zijn luchtjes en dan wist je ben bijna thuis. Hans
Rebbeltje
January 15, 2026 at 20:02Altijd fijn een herkenningspunt…wegwijzer 🙂
Zie ik daar een mooi lichtstraaltje in de bewerkte foto…leuk gedaan.
Lies
January 15, 2026 at 19:41Ook bakens zijn als vrienden, John, ze verdwijnen niet, ze wachten, inderdaad…
Lief)s.
mizzD
January 15, 2026 at 18:35Waarom zou je een mooie foto bewerken tot een iets minder mooi exemplaar? Tijd teveel? 😆
Ik heb dat altijd met kerktorens gehad.. zo’n baken.. vroeger die van de Pauluskerk, waar we vlakbij woonden en waar we langs naar school liepen. Niet alleen het zicht, ook het geluid dat de tijd aangeeft, brengt me terug naar m’n jeugd. Zoals de ronde lantaarns, in het donker net ufo’s, vlakbij de Van Brienenoordbrug ons altijd lieten weten na een dagje strand: ‘bijna weer thuis’! Nu hebben we van weerszijden van het spoorviaduct een kerktoren, die laten ons nú weten ‘bijna weer thuis’.
Suskeblogt
January 15, 2026 at 18:09Altijd goed zo’n herkenningspunt. Een toren van 20 km ver zien kan ik me hier niet voorstellen. De originele foto is inderdaad het mooist.
rietepietz
January 15, 2026 at 17:04Inderdaad wel een mooi herkenningspunt in het landschap.. Ik ga ook voor de originele foto.
Sjoerd
January 15, 2026 at 16:31Gelukkig zijn er een aantal vaste bakens in het leven, herkenningspunten, en dat dachten we hier in het zuiden ook, en toch sloopten ze die destijds.