Gisterochtend. Net klaar met sporten en weer binnen na mijn tien minuten Wim Hof-achtige sessie. Zo’n moment waarop je lichaam denkt dat het winter is, maar je geest nog in bed ligt. Dan gaat de deurbel.
Een hoop hondengeblaf natuurlijk. Dat hoort zo. Snel een trui aan en naar de deur.
Daar staan twee vriendelijk ogende vrouwen. Ik denk Indisch. Wat me meteen opvalt: ze kijken niet naar mijn blote benen. Dat gebeurt doorgaans namelijk wél. Ik waardeer dat. Mijn ogen zitten tenslotte niet op mijn knieën.
Ze komen een boodschap brengen. Een boodschap van God.
In de hal hangt een lijstje met een prentje. Eentje uit de tijd dat mijn moeder nog leefde en we nog naar de kerk gingen. Dat prentje trekt wél hun aandacht. Begrijpelijk. Het hangt daar al decennia en heeft meer gezien dan menig dominee.
Maar ja, dat prentje hangt er, en herinneringen hangen soms gewoon mee. Na de dood van mijn moeder, inmiddels 44 jaar geleden, ben ik nooit meer een kerk binnengegaan. Bovendien: de Orthodoxe kerk is toch echt iets anders dan die van Jehova.
Ze overhandigen me een foldertje, zonder veel woorden. Ik bedank ze, wens ze een fijne dag en spreek de hoop uit dat de zon gaat schijnen.
Dat laatste gebeurde niet natuurlijk.
Over dat foldertje
Het foldertje ligt nu hier. Netjes. Gladgestreken. Zonder kreukels. Alsof het wil zeggen: lees mij gerust, ik bijt niet.
De boodschap is helder en zacht tegelijk: een wereld zonder pijn, zonder verdriet, zonder tranen. Een belofte. Of misschien beter: een verlangen dat netjes is vormgegeven.
En eerlijk is eerlijk, het is een mooie gedachte. Eén die al eeuwenlang door mensen wordt gekoesterd, doorgegeven, gefluisterd aan keukentafels en voordeuren.
Wat me bijblijft is niet zozeer de inhoud van de folder, maar het moment zelf. Twee mensen die aanbellen met hoop onder de arm. En ik, half ontdooid, half open, luisterend.
Ik geloof niet (meer) zoals zij geloven. Maar ik herken het verlangen. Dat diepe menselijke zoeken naar een wereld waarin het lijden stopt, of tenminste zin krijgt.
18 Comments
Kakel
February 3, 2026 at 17:01Je verwoordt het mooi. Het bezoek, de woorden, het bidprentje van je moeder. En het verlangen in de mens op ‘betere tijden’ door wie of wat dan ook. Mensen mogen geloven waarin ze willen, als ze hun geloof mij maar niet opdringen. Leuk detail over je blote knieën.
Liesbethblogt
January 31, 2026 at 19:59Ooit twee mormonen binnen gevraagd, jonge Amerikaanse gasten wel met de belofte dat het geloof niet gebracht werd. Ze waren verkleumd, respect voor ze dat zelf sparen om zo’n reis te maken. Achja fatsoen kan je ook zonder geloof hebben.
rietepietz
January 30, 2026 at 11:50Ik kan het waarderen dat mensen zelf proberen oprecht naar hun geloof te leven. Niet dat men mij ermee lastig valt, en wie aanbelt zal ik dat netjes geformuleerd vertellen. Het geloof is mooi voor mensen die niet in zichzelf kunnen geloven en een God nodig hebben om hen te ondersteunen bij levensvragen.
Frank Dekker
January 30, 2026 at 10:53Prachtige en hoopvolle boodschap.
Sterker nog, het is zelfs een belofte die elke dag een stukje dichterbij komt!
Lees Openbaringen er maar eens op na.
Echter is dat niet de gehele tekst ban Openbaringen 21:4.
Er hoort nog een regel bij!
“[…], want die dingen horen bij de oude wereld die voorbij is.”
Die oude wereld, de wereld waar wij leven, zal voorbij gaan, voorgoed.
Er komt een nieuwe wereld, een nieuwe hemel en een nieuwe aarde… zonder Trumps & Poetins.
Er zal maar één Koning zijn, de Here Jezus Christus!
En dan zal “Hij zal alle tranen van hun ogen afwissen. Er zal geen dood meer zijn, geen verdriet, geen rouw of pijn”
Naar die dag, de dag van Zijn wederkomst, de achtste dag, de dag der dagen, zie ik met verlangen uit.
Liever vandaag nog dan morgen!
Nicole Orriëns
January 30, 2026 at 09:17Wat een mooie en rustige overwegingen John. Zo is het inderdaad. De mensheid hoopt en verlangt naar hoop en een belofte dat het uiteindelijk heus goed komt…
ZON-nebloem
January 30, 2026 at 07:12je gedachte hier over is wel mooi en anders dan mijn gedachte over die mensen, ik doe zelfs de deur niet open
Het doet me over mezelf denken nu
Een @->- voor je.
Hans
January 29, 2026 at 21:38Ik waardeer je wederzijds respect, daar ontbreekt het steeds meer aan in de maatschappij.
Het is een mooie belofte een vredig leven zonde pijn enz. soms moet je wel doorbijten en dan bereik je het net weer niet en dan beginnen we weer opnieuw. Hans
mizzD
January 29, 2026 at 22:41Dat is natuurlijk geen wederzijds respect.. dat is respect van John alleen, naar die mensen toe, die ongevraagd aan zijn deur staan te bellen om hun geloof te verkondigen. Dat bedoelde ik een beetje in mijn reactie met dat zij ook míj in m’n waarde moeten laten.. als ik behoefte heb aan info over een bepaald geloof, kan ik dat zelf ook wel vinden, daar hoef ik niet op mijn privéterrein over lastig gevallen te worden op een tijd die mij wellicht niet uitkomt. Zieltjes winnen aan de deur is voor mij wel een grens over, hoe aardig de mensen ook zijn en ‘de voet tussen de deur’ is gelukkig ook allang verleden tijd. 😉
Ria van Felius
January 29, 2026 at 21:37Jehova’s komen hier al jaren niet meer aan de deur, ik ken er twee die hier op het dorp wonen, de een iets beter dan de ander, we maken soms een praatje over haar hondje of het weer, nooit over geloof of iets in die richting, we zijn dan gewoon twee dorpsgenoten die elkaar tegenkomen.
Een belofte zal het zeker niet zijn op dat papiertje, ze kunnen wel ik weet niet wat beloven… ik heb het ook niet zo op het geloof… het aanbidden van iets … niks voor mij.
Yova
January 29, 2026 at 19:52Goede avond John, we moesten hierom echt om lachen over je blotte benen. Maar respect voor de mensen die niet omlaag keken. De boodschap is duidelijk. Maar jouw verhaallijn was echt om te gieren… Zo hoort het ook!
Een mooie avond, morgenochtend misschien voor jou ook een witte wereld tapijt?
Lies
January 29, 2026 at 19:48Wat is geloven, John?! Respect hebben we, waarden in ‘t leven…
Lie(f)s.
די מריו
January 29, 2026 at 18:34Ja.. in Nederland heb ik vaak de deur voor ze opengezet. Even een bakje koffie. Je hoeft het niet altijd met elkaar eens te zijn, als je maar ruimte laat voor de ander.
Love As always
Dimario
Sjoerd
January 29, 2026 at 18:20Iedereen leeft met een bepaald patroon en met bepaalde ideeën. Ik voel me het beste thuis bij het Boeddhisme. geen goden, geen Jezus. Het is geen geloof, maar een levensbeschouwing.
Suskeblogt
January 29, 2026 at 18:13Hier komen ze regelmatig aan huis. Vriendelijke mensen en steeds tot babbel en luisterend oor bereid.
mizzD
January 29, 2026 at 16:31Dat heb je mooi verwoord, het bezoek en je ideeën erover. Je merkt, ik probeer op de vlakte te blijven. 😉 Ik geloof niet, maar iedereen die dat wel doet heeft mijn zegen, ik laat iedereen in z’n waarde, ook wat het geloof betreft, maar verlang dat ook wel terug. Ik ga er sowieso niet over in discussie.. niet met gelovigen over het geloof; niet met racisten over hun ideeën; en niet met rokers over stoppen.. dat worden discussies zonder einde en ik kan m’n tijd wel beter gebruiken. 😛
John
January 29, 2026 at 16:40Zeker met racisten valt niet te praten vind ik.
Rebbeltje
January 29, 2026 at 16:09Je blote benen trokken de aandacht hihi
Een net bezoek met een boodschap, mag jezelf weten wat je er mee doet en zo hoort het ook 🙂
John
January 29, 2026 at 16:10Haha juist niet! 😛