Maandagen en andere uitzonderingen

Sommige gewoontes sluipen ongemerkt je leven binnen. Zo houd ik mijn maandagen meestal vrij — een stil stukje week, bewaard voor nietsdoen en onverwachte momenten. Maar soms moet je je eigen regels even loslaten. Over afspraken die niet konden wachten, oude gevels in Antwerpen, en een Nissan die telkens nét ontsnapte.

Bij het wakker worden vandaag realiseerde ik me dat ik een afspraak had om 13.00 uur. Op zich niets bijzonders, ware het niet dat ik al jaren probeer om op maandag geen afspraken te maken. Vraag me niet waarom – ik weet het zelf niet eens precies. Misschien een soort lang-weekendgevoel, een kleine illusie die ik mezelf gun, ook al werk ik allang niet meer.

Tegenwoordig komt mijn zoon bijna altijd op maandag langs, omdat hij dan vrij is. Dat is natuurlijk wél een goede reden om die dag zo leeg mogelijk te houden.
Deze afspraak, die ik een maand geleden maakte, kon echter echt alleen vandaag plaatsvinden. En ik ben de moeilijkste niet.

Aan het einde van het gesprek kwam de vraag: of ik over precies een maand nóg een keer op maandag kon komen. “Nee, het kan echt alleen op maandag!” klonk het beslist.
Zucht. Oké dan, vooruit — voor deze ene keer nog een keer op maandag.

Op de foto hieronder zie je dezelfde straat als waar ik op 23 april een muur fotografeerde (die ik toen ook hier plaatste), alleen een stuk verderop. Er is nog steeds een stukje muur te zien, maar deze keer met veel minder begroeiing.

De oude Nissan die ik vaker door de straat zag rijden, probeerde ik ook vast te leggen. Helaas steeds nét te laat om er een echt goede foto van te maken.
Maakt niet uit — de oude gevels zijn minstens zo fotogeniek, en het was er gelukkig rustig genoeg om alles op mijn gemak vast te leggen.

Op andere plekken in Antwerpen werd het trouwens een ander verhaal; daar kreeg ik flink wat prikkels te verduren. Maar dat is misschien iets voor een andere keer.

Herken jij dat ook, zulke kleine gewoontes die je dagen kleuren? Ik lees graag je reactie!