John

Nee, geen John K. Ik schrijf vandaag niet over mezelf (dat kan ik elke andere dag doen als ik wil) maar wel over John Wick. Deze vigilante-actie-thrillerfilm die vorig jaar uitgebracht werd schitterde gister hier op het beeldscherm.

John Wick (gespeeld door Keanu Reeves) is een voormalige huurmoordenaar voor de Russische maffia die zich vijf jaar geleden terugtrok om te trouwen met zijn geliefde Helen. Nadat Helen overleden is aan kanker, krijgt hij namens haar een puppy met de naam Daisy met een brief waarin ze vertelt dat ze het hondje geeft om zijn eenzaamheid te overwinnen. Hij is niet meteen blij met dit cadeau maar na een tijdje begint hij van de hond te houden. Drie Russische gangsters die het gemunt hebben op zijn auto, een Ford Mustang uit 1969 (wat trouwens een geweldige wagen is), volgen hem naar huis, overvallen hem, doden de hond en stelen de auto. De leider van de drie blijkt Iosev te zijn, de zoon van Viggo Tarasov, het hoofd van de Russische maffia en voormalig werkgever van John Wick. Wanneer die verneemt wat zijn zoon gedaan heeft, probeert hij eerst John om te kopen en als dit niet lukt stuurt hij zijn mensen om John uit te schakelen. John ontsnapt en zweert wraak te nemen terwijl Viggo een premie op zijn hoofd zet.

Naast een liefhebber van sci fi en horror is ook dit een door mij geliefd soort films zo op zijn tijd. Spannend en vol actie bijna vanaf het begin in combinatie met geweldige muziek maken deze film een aanrader voor een ieder die van actie houdt.
We zagen hier gisteravond 3 films waaronder ook een film met Julianne Moore, Still Alice. Een aangrijpend verhaal maar veel minder een film voor mij. Maar ja, wie samen leeft moet ook concessies doen. En ik ben de moeilijkste niet. Oeps, schrijf ik toch ook nog over mezelf 😛