Of ik anders niet even naar Terneuzen kon rijden. Het was tenslotte maar zeven kilometer, volgens de helpdeskmedewerkster die ik sprak.
Uhm, ja. Als ik over het water kan rijden, klopt dat. Maar dat kan ik niet. Ik moet omrijden om bij de Westerscheldetunnel te komen en in plaats van zeven kilometer is het minstens dertig kilometer rijden. Met wat oponthoud hier en daar, zoals bij de sluizen, kost me dat al snel veertig tot vijftig minuten. Alleen om iets op te halen, vind ik dat een beetje overdreven.
Gelukkig vond zij dat ook. Dus werd er een handigere oplossing gezocht en gevonden.
Het lijkt allemaal zo makkelijk, maar de afstanden hier zijn niet altijd wat ze lijken.
Op het moment dat ik dit schrijf, zit ik nog steeds te wachten op de monteur die de omvormer van mijn zonnepanelen komt vervangen. Die doet inmiddels al twee maanden niets meer. De monteur komt ergens tussen acht uur ‘s morgens en vijf uur ‘s middags. Ik vind daar van alles van.
Vanwege personeelstekorten zijn er lange wachttijden, en daar heb ik begrip voor. Maar dan die planning van zo’n bedrijf. Ik snap dat er onderweg iets kan tegenzitten of dat er onduidelijkheid is over wat er elders aan de hand is. Maar een hele dag thuiszitten om op iemand te wachten, is toch wel een dingetje.
Zo, dat heb ik weer lekker van mezelf afgeschreven.
De avondluchten laten zich gelukkig niet plannen. Die zijn, als het onbewolkt is, gewoon altijd mooi.
*Update: 15.51 De omvormer is net geplaatst. Stroom moest er even af. Na stroom er weer op, weer geen Internet. Odido gebeld. Weer codes voor onbeperkte data telefoons. Blijkt dat we tot twee maal toe gebruikte modems hebben gekregen. Woensdag komt er een echt nieuwe met de post. We zullen zien. Als er Internet is is het echt goed, maar door deze ervaring tot tweemaal toe, weet ik nu al dat ik na de contract periode weg ben bij Odido.
