De rust van een stormnacht

Het klinkt misschien gek, maar als ik naar bed ga en het stormt, kan ik genieten van de wind die tegen het huis beukt en eromheen waait. Af en toe hoor ik de dakpannen klapperen en de wind door de bomen razen.

Als kind woonde ik een tijdje midden in de polder. Daarna verhuisden we naar de Palingstraat in Vlissingen, vlak bij de Oranjedijk. Daar hadden we wat minder last van de wind, al woonden we in een herenhuis waarvan alle slaapkamers op zolder waren. Als het stormde, kon je daar volop meegenieten.

De geluiden van een storm hebben me altijd een rustgevend gevoel gegeven. Net als de geluiden van de kotters op de Schelde en de misthoorns die over het water klonken. Geluiden die je misschien niet direct met rust associeert, maar die voor mij iets vertrouwds hebben.

Er is alleen één nadeel: ik val altijd enorm snel in slaap. Soms probeer ik mezelf daarom wat langer wakker te houden, puur om nog even naar de storm te kunnen luisteren. Dat lukt meestal niet zo best.

Op het erf was het vanmorgen bij de eerste aanblik een behoorlijke bende. Het was nog donker, maar toen het eenmaal licht werd, bleek de situatie er niet veel beter op te zijn geworden.

Omdat mijn kinderen vandaag langs zouden komen, heb ik maar een klein deel kunnen opruimen. Mijn dochter kwam uiteindelijk niet, omdat ze ziek is. Mijn zoon en kleindochter kwamen met z’n tweetjes, zodat mijn schoondochter even tijd voor zichzelf kon hebben.

En zo waait de storm weer langzaam over in het gewone leven.