Hart

Zeer aparte lucht vanmorgen hier boven de polder. Het lijkt bijna op het begin van een tornado, maar dat werd het natuurlijk niet. Gelukkig maar. De kans erop wordt wel steeds groter zeggen wetenschappers, en afgelopen week was dat te zien in Frankrijk. Ik zit er niet op te wachten in ieder geval, al zal menig stormjager z’n hart er sneller van gaan kloppen. Herinneren jullie Jan nog? Jan ken ik al vanaf mijn 18de ongeveer. Eerder schreef ik het volgende over Jan.

Jan heeft inmiddels COPD. Door het roken. Een pakje in de twee dag gaat er doorheen. Op zijn fietstas prijkt een sticker “Roken Is Dodelijk” maar dat weet Jan zo ondertussen wel. Waar hij me eigenlijk over wilde spreken is dat hij het ook aan zijn hart heeft. 15 november gaan ze kijken hoe erg het is. Op mijn vraag of hij nu eindelijk gestopt was met roken, zei hij steevast en hoofdschuddend, NEE. Hij moet wel. Als hij nu stopt kan hij nog 10 jaar leven vertelde de longarts. Anders kan het al in een half jaar gedaan zijn.

Jan was een paar maanden terug geopereerd. Hij was op de wachtlijst naar voren gehaald. 3 maanden terug lag hij weer in het ziekenhuis met een longontsteking. Kantje boord, maar inmiddels fiets hij weer rondjes in en rond het dorp. Prednison doet wonderen. Inmiddels rookt Jan er ook weer stevig op los. Ik zag hem zitten op het terras van het dorpshuis. Samen met een andere lotgenoot zoals hij de man noemde. ‘Oh, je rookt weer zie ik.’ zei ik. Jan: ‘Dat heb je goed gezien.’ ‘je bent toch best wel een sukkel als ik het zo mag stellen.’ Jan praat dus niet meer met me, en dat vind ik prima. Hoewel ik voor collectiviteit ben erg sociaal ben ingesteld vind ik het vreselijk om te zien dat iemand die de zorgverzekeraar een kapitaal heeft gekost -opgebracht door elke verzekeringsplichtige- er zoveel maling aan heeft en nu misschien alsnog binnen een jaar dood is.