Gisteren wilde ik rond vier uur beginnen met koken. Maar eerst nog even de vaatwasser leegruimen, dacht ik. Muziekje aan, net hard genoeg om het overal in huis te kunnen horen.
Plotseling hoorde ik een enorme herrie.
Mijn eerste gedachte was dat ik misschien een van mijn speakers had opgeblazen. Dat zou niet de eerste keer zijn dat techniek onverwacht de aandacht opeist. Maar toen ik beter luisterde, bleek het geluid gelukkig van buiten te komen.
Een flinke onweersbui had zich boven ons uitgestort. Inclusief alles wat daar tegenwoordig vaak bij lijkt te horen: snoeiharde wind die door het ventilatierooster floot, stortregen en hagelstenen van een formaat dat ik me in juni nauwelijks kan herinneren. Er lag uiteindelijk een laag van twee tot drie centimeter.
Nu zegt dat natuurlijk niet alles. Het weer is grillig en plaatselijk. Mijn zoon vertelde later dat er in Vlissingen helemaal geen hagel was gevallen. Hij had geluk trouwens. Hij was op de fiets naar zijn werk, maar was vanwege vergadering een uur eerder vertrokken.
Gelukkig hoefde ik alleen maar binnen te blijven en verder te gaan met koken. Tegen de tijd dat het eten op was, de keuken weer netjes was en Bentley zijn maaltijd had gekregen, scheen de zon weer volop.
Het werd zelfs een heerlijke avond voor een wandeling, zoals de foto laat zien.
Een laatste echo van het verleden
Vandaag gebeurde er iets heel anders.
Na tien jaar ontving ik onverwacht nog een klein deel uit de erfenis van mijn vader. Hoewel er tussen hem en mij nooit echt een band heeft bestaan, heb ik het toch in ontvangst genomen.
Dat voelde ergens vreemd.
Niet omdat het om veel of weinig gaat, maar omdat geld of spullen soms een laatste echo kan zijn van een relatie die er nauwelijks was. Een herinnering zonder herinneringen, bijna.
Tegelijkertijd moest ik denken aan mijn eigen kinderen. Ooit zal alles wat ik bezit ook weer verdergaan naar een volgende generatie. Misschien zijn zij er dan blij mee. Misschien gaat het dan niet eens om de spullen zelf, maar om het besef dat iets van een leven wordt doorgegeven.
Net als het weer verandert, veranderen ook de dingen die we met ons meedragen. Soms komt er onverwacht nog een hagelbui voorbij. Soms duikt er na tien jaar nog een hoofdstuk op waarvan je dacht dat het allang was afgesloten.
En dan blijkt dat niet alles wat terugkomt bedoeld is om opnieuw te beginnen. Soms is het er alleen om nog één keer door te geven.
13 Comments
Marlou
June 11, 2026 at 09:05Ha John, mooi stuk.
Vooral dat over de erfenis. En de laatste tywee regels.
Jij bent echt een filosoof…
Groet van Marlou
ZON-nebloem
June 11, 2026 at 06:00ik vindt het ook vreemd dat het zo lang duurt, bij ons thuis was dat allemaal direct geregeld, behalve een belegging die vast stond…;maar idd het is een laatste stukje herinnering.
En net zoals u denk ik dan aan mijn zoon.
En dat weer, dat is hier ook zo, van donder naar zon, en dan weer druppels….
Een @->- voor je.
Noortje
June 10, 2026 at 21:00Hier hadden we vanmiddag een hele tijd onweer met hele harde knallen. Ook viel er even wat hagel.
Ik vind het vreemd van die erfenis dat dat pas na 10 jaar was ik wist niet dat dat nog kon na zo’n tijd.
Linda
June 10, 2026 at 20:36Beautiful photos, John. I really appreciate what you are sharing here. Your outlook on life is positive, unselfish and commendable…thinking of your children.
Ria
June 10, 2026 at 20:29Wel veel wind maar geen hagel gelukkig, het was grotendeels zonnig. Toch leuk, nog een extraatje, zo moet je het maar zien.
logbankje
June 10, 2026 at 20:22Hier ook vandaag een flinke onweersbui, hier ook en tijd niet gehad.
Het verdelen en dan kom je dingen tegen waarvan je dacht dat ze er niet meer waren. Hans
rietepietz
June 10, 2026 at 19:08Die hier voorspelde zware buien in de middag bleven gisteren uit. Ook vandaag was het weer beter dan verwacht werd al viel er af en toe klein buitje, niet de voorspelde zware buien.
Erfenissen gaan meestal niet echt om de waarde( tenzij het om heel veel geld gaat misschien) Maar meer om herinneringen die zowel goed als minder goed kunnen zijn.
Lies
June 10, 2026 at 18:36Het klimaat, John?!
Ik kreeg ‘niets’ van m’n vader, helemaal niets…
Lie(f)s.
Henry Blankvoort
June 10, 2026 at 17:39Mooi verwoord. We zijn stof, alles is vergankelijk, zoals het leven. Ja idd soms blijven dingen, voorwerpen, hangen in de tijd, gaan over in een volgende generatie. Ik voel me klein in nederig, ook in het weer wat jij net beschreef! 😉 Prachtige luchten btw!
mizzD
June 10, 2026 at 16:44Hier gelukkig geen hagel.. vond het onweer vanmorgen al eng genoeg..! 😉 Maar het zijn inderdaad vreemde buien, kort maar erg hevig.. en als je dan op een camping staat, in zeg: Raamsdonk, zijn al je spullen kapot..! 😯 Ik begin me af te vragen hoelang gewoon tentkamperen nog kán überhaupt. :-/
Och, waarom zou je het níét in ontvangst nemen..? waar gaat het heen als je het weigert? vind ik toch dat jij het méér verdient. 😉
Rebbeltje
June 10, 2026 at 16:40Vreemd pas na 10 jaar
Herinneringen komen dan vast weer even om het hoekje kijken.
Net als dat vreemde weer nu…wij hebben zo goed als nog niks gehad op wat regen na.
Wandel ze
Suskeblogt
June 10, 2026 at 16:23Zo’n onverwachte erfenis roept natuurlijk herinneringen op.
Hier enkele flinke buien te verwerken gekregen maar geen hagel. Het weer is grillig.
Sjoerd
June 10, 2026 at 15:59Het blijven natuurlijk herinneringen die je dan op je bord krijgt. We leven niet om dingen door te geven of om te sparen. Je leeft maar een keer. We hebben hier gelukkig niet echt slecht weer gehad, gelukkig maar.