Geïnspireerd door de chaos in het hoofd van een ander, en met als doel de tegenpartij even te laten lachen. Dat is gelukt.
Wie gisteren mijn blog las, heeft kunnen lezen over de bananen die mijn schoonvader had verstopt. En het zijn niet alleen bananen die compleet uit beeld verdwijnen. Ook zijn eigen spullen raken regelmatig zoek. Soms neemt hij zelfs dingen mee uit de gezamenlijke woonkamer. Tot grote frustratie van medebewoners en zorgpersoneel, die hun handen vol aan hem hebben.
Terwijl ik daarover nadacht, vroeg ik me ineens af hoe die bananen het allemaal beleefd moeten hebben.
Dagboek van een banaan
“Voor de zekerheid had hij me verstopt.
Dat voelde eerst als een eer. Blijkbaar was ik waardevol. Misschien wilde hij me bewaren voor later op de dag, omdat ik zo lekker schijn te zijn.
Vervolgens werd het donker.
Heel donker.
En warm.
De dagen gingen voorbij. Of weken. Tijd is lastig als je een banaan bent.
Mijn gele jas verloor langzaam zijn optimisme. Eerst verschenen er wat bruine sproetjes. Daarna werden het bruine vlekken. Uiteindelijk leek ik meer op een oude leren handtas dan op een stuk fruit.
De geur werd een probleem.
Ik probeerde beleefd te blijven, maar op een gegeven moment kon ik mezelf ook niet meer uitstaan.
Het ergste was misschien nog wel dat niemand wist dat ik er was.
Zelfs degene die mij had verstopt niet.
Soms hoorde ik voetstappen.
Lades gingen open. Deuren klapten dicht. Er werd gezocht naar sleutels, brillen, papieren en andere belangrijke zaken.
Maar niemand zocht ooit naar mij.
Langzaam begon ik me af te vragen of ik eigenlijk wel verstopt was.
Misschien was ik gewoon vergeten.
En eerlijk gezegd weet ik niet welke van de twee erger is.”
Sommige verhalen schrijven zichzelf. Zelfs als de hoofdpersoon een banaan is.
15 Comments
Sabine Verburg
June 11, 2026 at 14:31Doet mij herinneren aan een dode egel die mijn dochter in de garage in een fietstas van een oude fiets had verstopt en vergeten was De geur was niet te harden en de zoektocht heeft lang geduurd.
Marlou
June 10, 2026 at 11:37Ahhh John, wat een mooi verhaal.
Ik zag het allemaal voor me…
Groetjes!
hemelsgroen
June 10, 2026 at 11:15Hahaha
Lievelingszin: “Tijd is lastig als je een banaan bent.”
ZON-nebloem
June 10, 2026 at 05:52Ik ben echt gek op een banaan, in de ochtend, ik ga speciaal 3x/week naar de winkel, zodat mijn banaan halfgroen is als ik ze eet, anders is ze te zoet, dus ik zit nu te denken, als ik oud wordt en zoiets doe…..
Je hebt er een mooie foto bij gemaakt, en dat verhaal vindt ik echt goed, je bent goed bezig met schrijven!
Een @->- voor je.
riavanfelius.nl
June 9, 2026 at 20:54Bij ons zullen ze nog niet zoek raken ik weet precies hoeveel er in de mand liggen 😉 Mooi verhaal!
logbankje
June 9, 2026 at 20:24Een smakelijke blog, ik heb mij het snot gelachen.
Zo voelde banaan zich op zijn gemak in mijn nabijheid. Hans
Noortje
June 9, 2026 at 20:03Je hebt het geweldig beschreven hoe die banaan het beleefd heeft.
Hoewel ik nog niet geloof dat ik begin te dementeren berg ik belangrijke zaken vaak zo goed op dat ik ze vaak niet snel terug kan vinden.
Lies
June 9, 2026 at 19:12Knap verhaal, John, dat wel, maar intriest…
Lie(f)s.
@Las enkele dagen geleden https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2026/05/31/banaan-gestolen-kunst-metz/.
Henry Blankvoort
June 9, 2026 at 18:44Een gruwelijk verhaal, je zal het maar overkomen. Ik slaap er vannacht niet van. je mag wel een leeftijdsgrens aangeven voor dit horrorverhaal. 😛
Suskeblogt
June 9, 2026 at 17:52Mooi verhaal heb je geschreven en de afbeelding mag er ook zijn.
Dingen wegstoppen of meenemen is typisch iets voor mensen met demensie. Dat deed mijn moeder ook toen ze nog thuis woonde. Achteraf wist ze het niet meer of dacht ze bestolen te zijn.
Sjoerd
June 9, 2026 at 17:29Een mooi verhaal en een mooie prent erbij, knap gemaakt overigens. Het zal je maar gebeuren, degene die hem vond zal ook wel niet al te enthousiast gereageerd hebben.
Rebbeltje
June 9, 2026 at 16:51Geweldig om te lezen en je plaatje heel mooi gedaan.
Snap dat je wederhelft hier wel om kon lachen.
Zal ze ook wel nodig hebben daar in haar uppie…
mizzD
June 9, 2026 at 16:39🙂 Yep, daar kun je ondanks alle ellende wel een beetje om lachen ja! Plaatje is ook leuk.. ik laat bananen nooit zó lang liggen dat ik kon weten dat ze dan voetjes krijgen. 😆
Yova
June 9, 2026 at 16:01Gisteren hadden we de laatste BIO bananen gegeten! En dit is werkelijk heel goed in elkaar gezet. En dat plaatje… hoe kom je daar nou op? Maar we hebben de blog van gisteren nu ook gelezen. Ja daar weten we helaas alles over. Mijn vader had dit ook en is hierdoor in het verzorgtehuis gestorven, achter de tafel met een sneetje brood op z’n bordje… die had hij niet gegeten. Hij at ook erg slecht en even later kwam hij zelfs in een opgesloten afdeling. Het enige wat hij deed was al z’n spullen op de grond gooien, zelfs z’n gebit! Hij wist niet meer wanneer hij naar de wc moest, laat staan waar die was en alles zat toen onder. Vreselijk… Dit gunnen we echt niemand. Maar we hadden wel tot het laatste moment mijn ouders kunnen steunen in moeilijke tijden. Het ging allemaal zoals het ging… niks kon daar wat aan gedaan worden. Alleen een beetje steun van ons. Mijn vader was compleet de weg kwijt geraakt en we moesten al z’n spullen innemen, nadat hij in de gang z’n geld had uitgestrooid. Dit kregen we toen later te horen. Ja, wat kunnen we nog hierover vertellen. Het is ieder geval voor hem voorbij… en dit was al jaar of 7 geleden.
Het beloofd straks in NL code geel te worden. Tot nu toe hebben we niks geks mee gemaakt. Laat dit maar lekker weg blijven ook. Maar de avond moet nog beginnen. Een mooie tijd gewenst John, samen met Bentley.
rietepietz
June 9, 2026 at 15:54Met een big smile gelezen, en de afbeelding is ook geweldig! Ik hoop dat je keuken nu niet ónder de fruitvliegjes zit. 😉