Tijdgebrek, routines en een wandeling door de regen

In de stilte van het huishouden en het tikken van de regen ontdek ik waar de tijd blijft. Over routines, onverwachte rust en de kunst van het bijbenen zonder jezelf te verliezen.

Schrijven, zoals ik het nu doe voor mijn blog, blijkt een intensiever proces dan ik vooraf had gedacht. Het kost tijd — veel tijd. Soms verbaas ik me daar nog steeds over, en ondanks die inspanning sluipen er af en toe nog geweldige fouten in mijn teksten. Ook de cursus die ik volg vraagt de nodige aandacht, en dan ben ik bovendien geregeld op het erf bezig. Gelukkig is dat laatste pure ontspanning; daar hoeft niets in één dag af.

Toch is het veel. Ik kook voor mezelf, doe de was, zorg voor het huis, en houd alles draaiende. Een tijdje geleden merkte iemand op — tijdens een vorige periode waarin de tegenpartij afwezig was — dat ik die dingen toch ook pas op het allerlaatste moment kon doen. Maar zo werkt het voor mij niet. Ik denk dat ik gillend gek zou worden als ik ineens weken aan wasgoed moest wegwerken, om nog maar te zwijgen van de stofnesten die zich dan zouden verzamelen. Nee, ik vaar beter bij vaste routines. En eerlijk gezegd begin ik te vermoeden dat mijn dagen structureel korter zijn dan die van de rest van de mensheid. Ik mis minstens vier uur per dag. Dat moet haast wel.

Gisteravond liep ik al om tien over half tien naar boven. Ik lag zelfs al in bed toen de tegenpartij belde met beeld. We hebben de afspraak dat zij contact opneemt, tenzij we iets anders afspreken. Ik weet immers niet wanneer ze klaar is bij haar vader, of onderweg is. Daar in dat deel van Denemarken woedde noodweer: storm, hagelstenen zo groot als knikkers, en een donderend onweer dat de hemel openscheurde.

Vanmorgen belden we opnieuw — met beeld — en daar scheen inmiddels de zon alweer, terwijl het hier met bakken uit de lucht kwam. Goed voor de tuin, en Bentley en ik genoten van onze wandeling in de regen. Soms zit geluk gewoon in natte vacht, modderige paden en het ritme van regendruppels op een capuchon.