Hij had twee bananen in een lade opgeborgen.
In de loop van de tijd was hij zo wantrouwend geworden dat hij bang was dat alles van hem gestolen zou worden. Er was alleen één probleem: nadat hij de lade had dichtgeschoven, was hij alweer vergeten wat hij daar had opgeborgen.
Hoe lang de bananen daar hebben gelegen weet niemand. Wel weten we dat er uiteindelijk weinig meer van over was dan een stinkende brij in twee schillen.
Dit gaat natuurlijk over mijn schoonvader.
Inmiddels is hij zo ver achteruitgegaan dat een normaal gesprek nauwelijks nog mogelijk is. Vaak kun je hem alleen nog ergens toe bewegen door hem te benaderen zoals je dat bij een jong kind zou doen. Dat is soms confronterend om te zien.
Vandaag vindt er ook een gesprek plaats tussen de tegenpartij en de zorginstelling. De vraag is of het nog zinvol is dat zij daar langskomt. Ook haar herkent hij steeds vaker niet meer. Slechts af en toe is er nog een moment van helderheid waarin hij even lijkt terug te keren.
Vandaag hielp ik mijn zoon met zijn auto. Er moesten vier nieuwe banden onder. Terwijl we daarmee bezig waren, kwam dit onderwerp ter sprake.
“Ik hoop niet dat jullie dit ooit met mij hoeven mee te maken,” zei ik. “We moeten van tevoren goed afspreken wat er dan moet gebeuren. Zoiets gun ik jullie niet.”
Dat is in ieder geval hoe ik er nu over denk.
Mijn zoon kijkt daar weer anders tegenaan. En dat mag. Uiteindelijk komen we daar samen wel uit, denk ik. Hij, mijn dochter en ik. En natuurlijk heeft de tegenpartij daar ook nog een stem in, zolang zij die zelf nog kan laten horen.
Het zijn geen gemakkelijke gesprekken. Toch vraag ik me af of het niet juist de gesprekken zijn die we zouden moeten voeren voordat het nodig is.
Want vroeg of laat komen we allemaal in de winter van ons leven terecht.
En misschien is de vraag niet alleen hoe we oud willen worden, maar ook hoe we willen dat de mensen van wie we houden ons begeleiden wanneer herinneringen langzaam beginnen te verdwijnen.
Denken jullie daar weleens over na? Over wat je zou willen als die winter ooit aanbreekt?
14 Comments
Nicole Orriëns
June 9, 2026 at 09:31Ja, ik denk daar zeker over na. Als je als mens langzaam maar zeker verdwijnt, dan vind ik dat altijd heel erg. Voor die persoon en voor zijn of haar omgeving.
Marlou
June 9, 2026 at 09:07Ja John, ik denk daar vaak, wel bijna dagellijks over na. Mijn vader had Alzheimer en dat betekent niet, dat ik het ook krijg. Hij was 91 toen hij uiteindelijk in het verzorgings huis stierf. Dagelijks was er één van ons bij hem langs voor een advocaatje met slagroom. Een gesprek was niet meer mogelijk, ook herkende hij ons niet meer.
Nee… dat zou ik dus niet willen. Ik heb het vastgelegd voor mijn dochter…
Groetjes en sterkte met alles, Marlou
hemelsgroen
June 9, 2026 at 07:33Hm voor mezelf heb ik hier nog niets over op papier staan en eerlijk gezegd zou ik ook niet goed weten wat ik er over zou opschrijven. Omdat ik niet in dat winterhoofd kan kijken en bang ben er nu te rationeel over na te denken, terwijl ik dan misschien juist meer vanuit emotie leef. Heel erg lastig om voor een ander, en dus ook voor je toekomstige, veranderde zelf, in te schatten wat dan van waarde is.
ZON-nebloem
June 9, 2026 at 06:05Ik Woon al van 2001 alleen met mijn zoon, na de scheiding, en toen begon het zorgen al. Ik sta er al heel lang stil bij. Ik werkte ook altijd in een zorgcentrum, ik heb genoeg gezien, en mijn zoon weet wat ik wil of niet wil….
We hebben het soms ook over zijn vader, dat hoort er ook bij.
Een @->- voor je.
Liesbethblogt
June 8, 2026 at 21:18Zwaar onderwerp maar ja, ik werd aardig met mijn neus op de feiten gedrukt tijdens covid en heb een testament. Ik hoop het niet mee te hoeven maken, weet dat mijn familie de zaken ook op orde heeft daarin.
Lies
June 8, 2026 at 21:07Helaas, John, een spijtig herkenbaar verhaal…
Meegemaakt met mama, met m’n grote liefde…
Er staat niemand dicht bij mij…
Lie(f)s.
Noortje
June 8, 2026 at 21:01Een aantal jaren geleden vloog het me opeens aan. Wat en hoe als ik opeens iets kreeg en ik zelf niet meer bij machten was om zelf te beslissen. Ik heb geen kinderen en heb toen een levenstestement laten opstellen. Dat gaf me rust.
Ik doe vrijwilligers werk in een verzorgingshuis waar dementerende cliënten wonen. Er is zoveel verschil in mate van dementie. Sommigen lijken b.v. ondanks hun dementie toch gelukkig en anderen zijn de hele dag onrustig en boos.
logbankje
June 8, 2026 at 20:43Makkelijk is anders, het is best confronterend als iemand dement is.
Las vandaag in de nieuwsbrief van Alzheimer, dat er ook humor is.
Dan is sleutelen met zoon zijn auto een prettige afleiding.
Ik heb ook een testament laten maken, vooral voor de kinderen toen ze jong waren. Hans
Ot. Je verzoekje ligt op het logBankje voor de volgende show.
De shows staan allemaal op: http://logbankje.nl
Rebbeltje
June 8, 2026 at 20:36Met het gezin dat gesprek voeren is een must ja…fijn als ze weten wat je wil.
Maar vastleggen is nog beter…en niet op de lange baan schuiven.
Mijn ma was het goede voorbeeld en had alles geregeld voor als het nodig zou zijn.
Henry Blankvoort
June 8, 2026 at 20:35Natuurlijk denk ik daar over na. Mijn Ma en Pa, en een van mijn opa’s hadden dementie. Het is zwaar, vooral voor de omgeving, dierbaren. Mijn Ma was vaak verdrietig, gelukkig konden we haar daar soms uithalen, door even met haar in de rolstoel te wandelen buiten en ze trok weer bij. Ze is ons altijd blijven herkennen al haalde ze af en toe wel eens iemand door elkaar. Mijn Pa had meer Parkinson dementie, een heel ander verhaal. Eigenlijk zou je het nu al moeten regelen, dat je zo’n einde niet wil, ik vind het niet levens waardig. Zeker op het einde niet. Al zaten er in de eerdere fase en ook daarna nog heel fijne “momenten” en samenkomsten bij die onvergetelijk waren of zijn. Dat schreef jij dus ook. Dus ja, ik snap wat je bedoeld .. Het is lastig en heel verdrietig. Sterkte voor jou en je dierbaren!
riavanfelius.nl
June 8, 2026 at 18:22Wij deden vandaag iets soortgelijks tenminste een begin , het is lastig moet ik je zeggen.
Suskeblogt
June 8, 2026 at 17:50Het is inderdaad confronterend. Dergelijke zaken maak ik ook mee als ik bij mijn moeder op bezoek kom in het WZC. Wat je schrijft is voor mij heel herkenbaar. Niemand wil zo eindigen, maar dat wilden die dementerenden destijds ook niet. Gelukkig weten we niet hoe we zullen eindigen.
Sjoerd
June 8, 2026 at 17:25Om heel eerlijk te zijn wil ik zo niet eindigen. Ik wil dat niemand aandoen. Je sterft dan in eenzaamheid, in je eigen wereld, waarin niets meer mogelijk is. Sterven al je nog kwaliteit van leven hebt is niet erg. Maar een lijdensweg voor iedereen mag me bespaard worden.
mizzD
June 8, 2026 at 16:59Mijn nichtje (die voor notaris gestudeerd heeft) raadt altijd aan een levenstestament op te laten stellen.. daarin kun je dat soort dingen vast laten leggen, zolang je er nog goed over na kunt denken. Wij hebben dat nog niet gedaan.. m’n jongste zus en haar man wel, omdat zíjn vader ook dement werd. We hebben het er wél vaak over.. aangezien wij geen kinderen hebben, komt het allemaal op onszelf aan.