Vier maanden stilte, één belofte: morgen fiets ik weer

Morgen ga ik fietsen hoor, zei ik gisteravond.

Zo’n zin vraagt meteen om actie. Of beter gezegd: om controle. Eerst en vooral de banden. Na vier maanden stilstand hebben die dringend weer wat adem nodig. En hoewel ik nog gewoon op een ouderwetse, niet oplaadbare analoge fiets rijd, heb ik wél moderne luxe: oplaadbare ledlampen. Ook die moesten eraan geloven, want zelfs als je denkt rond een uur of zes weer thuis te zijn, weet je het nooit helemaal zeker.

Het weer hoefde ik niet te checken. Zonnig, een graad of zeventien. Prima. En de wind… die doet hier toch altijd zijn eigen ding. Van alle kanten tegelijk, als een besluiteloze dirigent.

Vanochtend heb ik mijn fiets nog even opgepoetst. Je wilt niet weten wat er zich in vier maanden verzamelt. Stof, vuil, en vooral een indrukwekkende hoeveelheid mussenpoep. En dat terwijl hij gewoon in de werkplaats staat. Maar ja, die deur staat vaak open. Blijkbaar is mijn fiets uitgegroeid tot een favoriete rustplek voor de kleine, gevederde buurtbewoners.

Nu rest mij nog maar één ding.

Op ‘publiceren’ drukken.

En gaan. 🚲