Even de ruimte opzoeken

Heb je plannen voor morgen? vroeg ze.

Ja, ik pak de fiets, denk ik. Even een stuk het eiland rond en daarna bij mijn maat langs voordat ik weer richting huis fiets. Je zult Bentley dus gezelschap moeten houden.

Dat is overigens makkelijker gezegd dan gedaan, aangezien mijn trouwe rakker nogal op mij gericht is. Ben ik er niet, dan is het een totaal andere hond. Hoe lief hij ook is, hij kan een kleine dictator zijn als hij zijn zin niet krijgt. Het is en blijft natuurlijk een hond.

De tegenpartij is inmiddels wel wat gewend met Bentley, maar haar lichaam heeft nog steeds last van het ongeluk. Dat kan het voor haar en Bentley soms een beetje lastig maken. Zo maak ik er altijd een spelletje van wanneer de honden eten krijgen. Dat is voor haar momenteel niet zo eenvoudig.

Ik zal maar proberen er niet te veel aan te denken wanneer ik op de fiets door de polder suis. Tenslotte heb ik, net als ieder ander mens, ook ruimte voor mezelf nodig.

Gelukkig kan ik mijn gedachten vrij gemakkelijk verzetten en zelfs helemaal leegmaken als dat nodig is.

Anyway, ik plan dit blog alvast in, zoals ik tegenwoordig iedere dag doe. Als dit online komt, zit ik nog op het zadel.

De poort van de herfst staat inmiddels wagenwijd open. ‘s Morgens is het lekker vochtig. Dat is trouwens ook een interessante manier om water te winnen mocht er zich ooit een ramp voltrekken. Een grote glazen plaat en een opvangbak, en je hebt alvast een begin.