Vanmorgen vroeg – ik lag nog in bed – ging de telefoon. Mijn maat. Net thuis van zijn werk. Doodmoe en dringend toe aan slaap, maar hij wilde toch eerst even bellen voor een feliciterende groet. We hebben vandaag namelijk een klein jubileumpje. Iets met zilver. We doen er verder niet veel aan. Er zijn andere dingen aan ons hoofd. De afstand tussen mijn schoonvader en ons is op dit moment niet bepaald gemakkelijk. Zeker nu hij verder achteruitgaat en soms wel twintig keer per uur belt, met verhalen die steeds meer door paranoia gekleurd worden. Instanties werken maar mondjesmaat mee. Hun argument: u woont zo ver weg. Maar dat is natuurlijk onzin. Als we dichterbij woonden, zouden we ook bellen. Ze maken het zich gewoon te makkelijk. Het zal geen jaren meer duren, dat weten we. Maar het vreet energie. En mijn schoonvader is niet de enige bron van…
Bloemenvelden als nalatenschap van graafmachines
Het bloemenveld hierachter was werkelijk een lust voor het oog. En niet alleen hier — op meer plekken in de Zak van Zuid-Beveland doken deze kleurrijke akkers op. Alle landbouwgronden die tijdelijk onbruikbaar waren vanwege de werkzaamheden van TenneT, zijn dit jaar ingezaaid met bloemen. Omdat de akkers niet bewerkt konden worden, sloegen TenneT en andere aannemers de handen ineen. Op advies van vereniging Poldernatuur Zeeland werden de velden ingezaaid, met als resultaat een bloemrijk landschap dat nog jaren zichtbaar zal zijn. De lila bloemen beginnen inmiddels een beetje te verbleken, maar de eerste zonnebloemen maken nu hun opwachting. De foto hierboven maakte ik een paar dagen geleden in de avondzon. Eerder plaatste ik al een foto van dit veld — het blijft bijzonder hoe snel zo’n plek verandert, maar z’n magie behoudt. Wat me eraan raakt, is dat iets wat tijdelijk onbruikbaar leek, in bloei kan staan. Stilstand als…
Herhaling die geen herhaling is
Soms heb ik het idee dat ik in herhaling val op mijn blog, zoals gister over mijn zonnepanelen en de was. Maar goed, na zoveel jaren schrijven is dat misschien ook niet zo gek. Sommige dingen blijven terugkomen — en eerlijk gezegd, dat mag best. Zoals de voortuin. Die heb ik al vaker genoemd, en er zijn al heel wat foto’s van verschenen. Toch blijft het bijzonder. Op zomerse dagen, als het rolluik open is en het licht mooi naar binnen valt, voelt het uitzicht door het raam bijna als een schilderij. De hibiscusstruiken staan nu in volle bloei — hun bloemen zijn elke keer opnieuw een feest om te zien. Er groeit trouwens meer in de tuin, maar op dit moment is het toch echt de hibiscus die de show steelt. Later dit jaar, als de dagen korter worden, is het de hulst die onze aandacht trekt. Rond kerst…
Tussen zonnekracht en valappels
Sinds we zijn overgestapt op een dynamisch energiecontract, hebben we eigenlijk geen vaste wasdag meer. Met zonnepanelen loont het sowieso al om te wassen als de zon schijnt, maar met dynamische tarieven is stroom in het weekend vaak gratis of spotgoedkoop — al is dat niet altijd het geval. Onze wasdagen verschuiven dus nogal eens, iets waar ik als gewoontemens wel even aan moest wennen. Maar uiteindelijk kun je van alles een routine maken, zelfs als die routine niet op een routine lijkt. Zuinig omgaan met energie voelt voor mij niet als een beperking, maar als iets dat juist prima in een gestructureerd leven past. Het is goed voor de planeet, én voor je bankrekening — ook niet onbelangrijk. De enige uitdaging is dat je de stroomprijzen pas de avond van tevoren in de app kunt zien. Gelukkig kun je het weer wel al een paar dagen vooruit bekijken. Vandaag…
Een overdosis John in Alan Wake-stijl
Het zal voor de meesten geen verrassing zijn dat ik ook game. Geen Tetris-achtige spelletjes of iets als Jewel, maar echte games met een verhaal. Denk aan Metro Exodus, Fallout en natuurlijk Alan Wake. Overigens: ik wil niet zeggen dat Tetris of Jewel geen ‘echte’ games zijn – ze zijn gewoon niet mijn ding. Alan Wake is zonder twijfel een van mijn favoriete games. Ik heb ’m twee keer helemaal uitgespeeld, en het blijft een bijzondere ervaring. Vandaag was ik na het sporten een beetje loom. Geïnspireerd door een AI-creatie die ik gisteren maakte, besloot ik mezelf eens in een Alan Wake-achtige scène te plaatsen. De eerste afbeelding laat een van de geesten zien die je in de game achtervolgen – en als je niet uitkijkt, doden. De tweede toont het bekende tankstation. Alleen wie het spel kent, zal het direct herkennen. Het resultaat? Een stevige dosis John in een…
Een dagje anders dan anders
Vandaag was weer zo’n dag die net even anders liep dan normaal. Ik moest een paar brieven schrijven. Niet met pen en papier – dat doe ik nauwelijks nog – maar gewoon in Word, om daarna via e-mail te versturen. Met de post verstuur ik eigenlijk zelden iets meer. De laatste kaart die ik nog echt heb gepost, was een kerstkaart. Die kreeg ik trouwens maanden later ongeopend weer terug. De tegenpartij zou vorige week een brief uit Denemarken ontvangen, iets over haar vader. Vorige week stond die brief al aangekondigd in de PostNL-app, maar tot op de dag van vandaag is hij niet bezorgd. Misschien hebben anderen nergens last van, maar hier is de postbezorging ronduit dramatisch. Tussendoor heb ik nog wat geëxperimenteerd met AI. De afbeelding is deels van mijzelf. Althans – het lijkt op mij. Het AI-programma had zichtbaar moeite met mijn tatoeages. Ach ja, dat kan…
Een laatste akkoord voor George Kooymans
George Kooymans is vandaag op 77-jarige leeftijd overleden. Hij was gitarist, zanger en medeoprichter van Golden Earring – een van de langst bestaande rockbands die Nederland ooit heeft gekend. Met tientallen gouden en platina albums schreef de band niet alleen muziekgeschiedenis, maar stond ze ook decennialang aan de top van de Nederlandse popmuziek. Dat een Haagse band in de jaren zeventig zelfs doorbrak in Amerika, met wereldhits als Radar Love, blijft indrukwekkend. Het nummer uit 1973 werd jarenlang grijs gedraaid op Amerikaanse radiostations en heeft ook hier nog steeds een vaste plek in de Top 2000. Hoewel het nieuws niet onverwacht komt, maakt het me toch verdrietig. Als liefhebber die vrijwel alles van de band in huis heeft, dringt nu echt door dat er nooit meer nieuwe muziek van ze zal verschijnen. Wat overblijft, is een muzikaal erfgoed dat blijft klinken – rauw, meeslepend en onvergetelijk. Zoals George zelf ook…