Herhaling die geen herhaling is

Soms heb ik het idee dat ik in herhaling val op mijn blog, zoals gister over mijn zonnepanelen en de was. Maar goed, na zoveel jaren schrijven is dat misschien ook niet zo gek. Sommige dingen blijven terugkomen — en eerlijk gezegd, dat mag best. Zoals de voortuin. Die heb ik al vaker genoemd, en er zijn al heel wat foto’s van verschenen.

Toch blijft het bijzonder. Op zomerse dagen, als het rolluik open is en het licht mooi naar binnen valt, voelt het uitzicht door het raam bijna als een schilderij. De hibiscusstruiken staan nu in volle bloei — hun bloemen zijn elke keer opnieuw een feest om te zien. Er groeit trouwens meer in de tuin, maar op dit moment is het toch echt de hibiscus die de show steelt. Later dit jaar, als de dagen korter worden, is het de hulst die onze aandacht trekt. Rond kerst is ook die een lust voor het oog.

Vanmorgen regende het zacht. Ik heb een van de ramen wat verder opengezet en — voor de zoveelste keer — geprobeerd een bloem vast te leggen. En ja, alweer die hibiscus. Maar soms is herhaling gewoon schoonheid in een andere gedaante.