Of hoe ik ternauwernood ontsnapte aan de vampier van het terras Zit ik net lekker een bakje koffie te drinken in de schaduw op het terras, voel ik opeens iets kriebelen op mijn schouder. Instinctief sla ik eroverheen. Iets vliegt verschrikt weg en landt op de tuintafel. Gelukkig maar dat ik zo alert reageerde — want wat daar zat, was geen onschuldig beestje. Een daas. Oftewel: Tabanidae, bloedzuigend en berucht. Liever niet in mijn buurt. Dit insect heeft verrassend veel bijnamen, ontdekte ik toen ik het even opzocht: steekvlieg, brems, bremster, daps, paardenvlieg, blinde daas, blinde mug, blinde vlieg, blinde dazik, dazerik, bouw, dazendimmer, dwazelaar… en dan vergeet ik er vast nog een paar. (Alles na ‘steekvlieg’ moest ik zelf ook even googelen.) Normaal bijt zo’n daas vrij snel, en die beet is niet alleen pijnlijk, maar kan ook flink ontsteken. Mijn snelle reactie was dus waarschijnlijk mijn redding. Achteraf…
Van Bliss tot BIOS – herinneringen en hondenblaf
Gisteren kreeg ik weer een paar foto’s toegestuurd uit het hoge noorden. Eén ervan trok meteen mijn aandacht en katapulteerde me linea recta naar memory lane. De foto die je hier bij deze blog ziet, deed me namelijk meteen denken aan die iconische standaard-wallpaper Bliss van Windows XP — die met dat glooiende groene heuveltje onder een knalblauwe lucht. Herkenbaar? Ik begon al wat eerder met het hele PC-gebeuren. Het moet ergens tussen 1985 en 1990 zijn geweest dat ik voor het eerst in aanraking kwam met Windows. De allereerste versie – 1.0 – was eigenlijk niet meer dan een grafische schil bovenop MS-DOS. Maar wat een lol heb ik ermee gehad. De opvolger, 3.0, kwam met een betere GUI, maar dat kun je natuurlijk niet vergelijken met de systemen van nu. Zoals zoveel techliefhebbers was ik bijzonder in mijn nopjes met Windows XP. Die versie voelde als een sprong…
Van klok naar kade
Soms begint een dag met een vergissing aan de deur en eindigt hij met kilometers langs het water. Tussen een verkeerd bezorgde klok en een wandeling met Bentley door de rustiger straten van Antwerpen, zit een verhaal dat nergens heftig is – maar juist daarom verteld mag worden. Een pakketje zonder bedoeling Voor wie me gisteren gemist heeft: de pakketdienst in elk geval. Die stond keurig op de stoep met een doos. Een pakket dat, zo bleek later op de avond, helemaal niet door mij besteld was. Ik had het opgehaald bij mijn buurvrouw, want ik was zelf niet thuis toen het werd aangeboden. Mijn naam en adres klopten, keurig netjes op de sticker. Maar de inhoud – een grote klok met wijzerplaat én digitaal display – had ik nooit uitgezocht. Wat ik wél besteld had, was iets veel bescheidener: een cd-reinigingsset voor mijn oude cd-speler. Blijkbaar vond het bedrijf…
17 juni – Stil verdriet, zachte herinnering
Sommige dagen dragen een stille echo met zich mee. Niet om wat er gebeurt, maar om wat er ooit gebeurde. Vandaag is zo’n dag. Een dag waarop het verleden dichterbij lijkt te komen, zich voorzichtig aan de rand van het bewustzijn laat zien. Herinneringen die niet helder zijn, maar wel diep geworteld.Ik schrijf dit voor jou, mama. Omdat herinnering soms het enige is wat we vast kunnen houden, en liefde nooit echt verdwijnt. Vandaag is het 44 jaar geleden dat je het aardse verliet en overstak naar wat we het hiernamaals noemen. 17 juni 1981. Een datum die zich vastzette in mijn geheugen als een scherpe rand. Ik was vijftien. Het was een klotedag, dat weet ik nog goed. In februari, op mijn verjaardag nog, ging je voor controle naar de oogarts. Die zag iets in je ogen wat er niet hoorde. Een bloedonderzoek volgde, en diezelfde dag nog werd…
Bentley in het hoge gras
Gisteren had Xica de foto-hoofdrol, dus vandaag mag Bentley ook nog even verschijnen – al is het alleen zijn trotse achterkant. Het hoge gras zit natuurlijk vol met geuren en verborgen leven, en ook al is hij inmiddels wat ouder, een nietsvermoedende muis moet het nog altijd afleggen. De jager in hem sluimert nooit helemaal. Vanmorgen kreeg ik een geheugensteuntje via e-mail van de dierenarts. Even dacht ik dat het spam was, want de afzender klopte niet met de naam van de kliniek. Misschien zijn ze weer overgenomen. Het bleek uiteindelijk een vriendelijke reminder over het ontwormen van Bentley. Geen probleem – dat staat standaard in mijn agenda. Nieuw is dat ze nu ook een service aanbieden waarbij je drie dagen ontlasting van je hond verzamelt en langsbrengt. Je krijgt dan diezelfde dag bericht of ontwormen nodig is. Er hangen wel wat kosten aan, dus ik hou het voorlopig bij…
Over beelden uit het hoge noorden
Afgelopen week kreeg ik na een paar beeldbelsessies met het hoge noorden af en toe een foto toegestuurd. Altijd fijn, zeker als er eentje van Xica tussen zit — want ook haar mis ik natuurlijk. Ze is een totaal andere hond dan Bentley, met haar eigen temperament en karakter. Met haar maak ik soms langere wandelingen, iets wat met Bentley niet meer lukt. De afstanden die we vroeger samen liepen, zijn voor hem inmiddels gehalveerd. Natuurlijk deel ik hier niet elke foto die ik kreeg of nog krijg. Ten eerst zou ik dan elke dag een berg foto’s kunnen plaatsen. Ten tweede, een beetje privé moet er blijven bestaan, ook al heb ik een persoonlijk blog, niet alles hoeft gedeeld. Op het stuk land dat haar moeder naliet aan de tegenpartij, staat een grote camper. Daar verblijft ze tijdelijk wanneer ze daar is. Die camper is verrassend compleet: alles wat…
Ride for the Roses, en herinneringen die blijven
Gisteravond en vandaag vond de Ride for the Roses weer plaats in Zeeland. Dit jaar kwam de route dwars door ons dorp, en omdat ik aan de toegangsweg woon, zag ik veel fietsers langskomen. Gisteravond was het Lady’s Night, maar opvallend druk was het niet. Vandaag was dat anders: fietsers in allerlei soorten en maten suisden voorbij. Sommigen in volle vaart, anderen rustig trappend. Alleen of in groepjes, strak in het pak of op een oude stadsfiets. Op de website van de organisatie staat: Kanker raakt ons allemaal. Iedereen kent wel iemand met kanker. Iedereen die je lief is, wil je lang bij je houden. Samen fietsen we tegen kanker en voor het leven. Of je nu de 25 kilometer gezellig met je kinderen fietst of jezelf uitdaagt voor 120 kilometer op een racefiets, iedereen draagt bij aan het grote doel: kankeronderzoek versnellen. Fiets mee voor een wereld met minder…