De laatste vrijdag van februari – over tijd die niet blijft

Is het alweer vrijdag?
De laatste vrijdag van februari nog wel.

Dit weekend begint de derde maand (en helaas ook de zomertijd) van het jaar en liggen er nog tien voor ons. Ik zei het pas nog: de tijd gaat als een malle. En het is gewoon zo.

Over tijd raak ik trouwens niet uitgepraat. Tijd is iets vreemds. Misschien bestaat het niet eens echt. Je kunt het niet vastpakken, niet opsparen, niet even in een lade leggen voor later. Op het moment dat ik één letter typ, is de tijd waarin ik dat deed alweer verdwenen.

Toch heeft de mens houvast nodig. Iets dat aangeeft wat was, wat is en wat nog moet komen. Ook ik probeer de ‘tijd’ die ik heb zo goed mogelijk te gebruiken. Of in elk geval zo bewust mogelijk.

En soms gebruik ik haar helemaal niet. Dan neem ik een luiermoment. Gewoon even niets. Die momenten zijn noodzakelijk. Misschien zelfs belangrijker dan alle productieve uren bij elkaar.

Mijn dagen verlopen grotendeels op het ritme van de dieren hier in huis. Hun biologische klok is feilloos. Eten is etenstijd. Wandelen is wandeltijd. En als dat ritme wordt verstoord, laten ze dat duidelijk merken. Er zit iets moois in die eenvoud. Geen agenda, geen haast. Alleen een natuurlijk verloop.

Momenten

Tussendoor pak ik graag een moment om foto’s te maken. Deze keer van schapen. Of ik daar vijf, tien of dertig minuten voor neem, maakt me niet uit. Het gaat niet om de tijd die het kost, maar om de ruimte die het geeft.

Ik verlang naar een leven met zo min mogelijk stress. Niet omdat alles perfect moet zijn, maar omdat rust ruimte maakt voor aandacht. En aandacht maakt een dag groter dan hij op de kalender lijkt.

Misschien is tijd dan toch niet iets dat we hebben.
Misschien is het iets waarin we even mogen zijn.

Ik heb mijn schrijfcursus weer opgepakt. Vandaar ook dat het thema tijd vaker terugkomt. De foto’s hierboven nam ik aan de Dierikweg, een paar dagen terug. Vandaag waren we in Middelburg. Toch wel de mooiste stad van Zeeland.