Wakker worden, wilgen en een afspraak

Altijd fijn om weer wakker te worden. Al zit daar ook meteen het besef onder dat, als ik dat ooit niet meer zou doen, ik de enige ben die daar niets van merkt. Tenzij er leven na de dood is natuurlijk.

Daar geloof ik niet in. Dus was ik ook vandaag weer gewoon blij toen ik mijn ogen opende. Dat gaat overigens nooit abrupt. Wakker worden is bij mij geen sprint maar een langzaam uitrollen. Ik neem er bewust de tijd voor. Het is helemaal niet goed om meteen uit bed te springen, heb ik een tijd terug gelezen.

En vooral niet vergeten te strekken voor je opstaat. Dat schijnt belangrijk te zijn, kijk hoe dieren het doen. Gelukkig zit dat bij mij wel goed.

Gisteren maakte ik wat foto’s van misschien wel de mooiste boom die je in de polder of langs een dijk kunt vinden: de wilg. De lage zon gaf een prachtig effect. Het licht streek langs de grillige stam en zette alles in een warme gloed.

Mocht er toch leven na de dood zijn, of iets als reïncarnatie, en je mag kiezen hoe je terugkomt maar niet als mens, dan zou ik misschien wel een wilg willen zijn. Robuust. Standvastig. Geworteld in open ruimte.

Ik stop trouwens voor alles als ik denk dat het de moeite waard is. Voor licht, een boom of gewoon voor een moment.

Vanmiddag had ik eindelijk mijn afspraak met de praktijkondersteuner in verband met mijn cardiovasculaire onderzoek. De afspraak was twee keer verzet. Dat was jammer, want anders had ik meteen langs de mondhygiënist gekund. Daar was een plek vrijgekomen.

Nu blijft die afspraak gewoon voor maart staan. Sommige dingen schuiven. Andere blijven staan. Net als wilgen.