Onlangs kwam ik een intrigerende theorie tegen toen ik op zoek was naar een nieuw boek over een van mijn favoriete onderwerpen. “We are the only species that sunburns that easily. Let that sink in.”Wij zijn de enige soort die zó snel verbrandt in de zon. Denk daar eens over na. Vogels zijn bedekt met…
Wat, Bentley in een strip?
Ja, Bentley in een strip – al is het natuurlijk niet echt Bentley Om meteen antwoord te geven op de vraag in de titel: ja, Bentley staat in een strip. Al is het natuurlijk niet écht Bentley, maar een Jack Russell die ergens op hem lijkt. Want hoe goed AI ook is, Bentley zelf is…
Wanneer de stilte beslist
Het is toch een vorm van geluk – de dieren die hier bij me zijn, zijn zo makkelijk in de omgang. Al zijn er natuurlijk grenzen. Laat me het uitleggen. Vanmorgen werd ik gewekt door de wekker. Meestal ben ik al eerder wakker, maar vandaag niet. Half slapend, half denkend, zwevend tussen droom en dag,…
Tijdgebrek, routines en een wandeling door de regen
In de stilte van het huishouden en het tikken van de regen ontdek ik waar de tijd blijft. Over routines, onverwachte rust en de kunst van het bijbenen zonder jezelf te verliezen. Schrijven, zoals ik het nu doe voor mijn blog, blijkt een intensiever proces dan ik vooraf had gedacht. Het kost tijd — veel…
Tussenstops en zonlicht
Afgelopen maandag begon vroeg. Om kwart voor negen zat ik al in de auto. Eerst even tanken, daarna mijn zus ophalen, en dan op weg naar Woerden. De route bleek langer dan gedacht—omleidingen en stroperig verkeer maakten er ruim twee uur van. Zelf zat ik toen al bijna 3 uur in de auto. Bij aankomst…
Omwegen die thuiskomen
Er zitten veel voordelen aan wonen in een klein, stil dorpje achteraf. De rust, het ritme, het zicht op weiland of wolken – het is iets wat ik koester. Maar eerlijk is eerlijk: het heeft ook zijn nadelen. Zeker wanneer ik iemand moet chaufferen. Morgen breng ik mijn zus naar het ziekenhuis in Woerden voor…
Tussen stof en zorgen
Er zijn van die dagen waarop je je eigen bezigheden nauwelijks nog kunt navertellen zonder dat het licht absurd begint te klinken. Vandaag was er zo één. Ik bevond me, gewapend met zware boormachine en goede bedoelingen, onder het plafond. Letterlijk. De missie: een paar gaten boren. Het resultaat: een wolk van stof die zich…