De zachte schaduw van vertrek

Mijn alleenheerschappij over ons domein begon niet direct als een eenzame kluizenaar. Gistermiddag kwam mijn zoon langs. We wandelden langs het water, bleven wat langer staan bij de kattenogen van vorige seizoen welke tussen de kantkeien omhooggroeien en zachtjes ruiste in de wind, en sloten de dag af met een gezamenlijke maaltijd. Een rustige landing dus, in het tijdelijk alleen zijn.

Natuurlijk had ik het ook goed gevonden als ik de dag helemaal alleen was geweest — stilte en ik kunnen het prima met elkaar vinden. Maar een fort verdedig je toch net iets beter als er nog een paar manschappen zijn. Al is het maar voor de moraal.

Om precies 10.00 uur gisterochtend vertrok de tegenpartij — zij die normaal gesproken ook dit huis bewoont, bestuurt en beademt. Rond zevenen kwam het eerste berichtje: ze zat op de boot. Twee uur later volgde een tweede: veilig aangekomen op de plaats van bestemming. Later die avond belden we, met beeld, zoals dat tegenwoordig gaat. Zo ver weg en toch dichtbij.

Ze doet het toch maar even, die hele reis in haar eentje. Of nou ja, niet helemaal alleen: Xica was mee, haar trouwe metgezel op vier poten. Elf uur onderweg, inclusief de oversteek met de veerboot van drie kwartier. Nu begint voor haar een intensieve periode. Voor mij een meer stille rol — die van ondersteuner op afstand. Niet minder belangrijk, maar wel anders.

Bentley had het er moeilijk mee gisteren. Veranderingen waren nooit zijn sterke kant, en de jaren hebben daar geen verbetering in gebracht. Vandaag was hij alweer iets rustiger. Misschien helpt het dat ik wat langzamer loop en vaker bij hem stilsta. We passen ons aan — ieder op onze manier.

Afbeelding gemaakt in chatGPT