Bezweken taal

Op de NOS-website lees ik: “Gaza zal volledig worden verwoest,” uitgesproken door Bezalel Smotrich, Israëls extreemrechtse minister van Financiën, tijdens een persconferentie over Joodse nederzettingen.

Soms lijkt taal zelf te bezwijken onder het gewicht van zulke uitspraken. Alsof de woorden, in hun hardheid, vergeten dat het leven is waar ze over spreken. Mensenlevens. Kinderen, vaders, moeders — met namen, dromen, stemmen.

In mijn hart leeft een stille hoop dat ooit, wanneer de geschiedenis zijn lange adem uitblaast, recht zal worden gedaan. Niet als wraak, maar als erkenning. Dat ook onze leiders — zij die nu zwijgen, wegkijken of meewerken — rekenschap zullen moeten afleggen.

Wat zich daar afspeelt, had mijn eigen familie kunnen overkomen, toen Europa in brand stond tijdens de Tweede Wereldoorlog. Die gedachte snijdt. Want wat is een huis nog waard, als het geen beschutting meer biedt? Wat blijft er over van een bestaan, als alles wat vertrouwd was — muren, gezichten, stilte — verandert in puin?

Het is een pijn die moeilijk te bevatten is, laat staan te dragen. En toch: we mogen hem niet afwenden. Niet voor hen, niet voor onszelf.