Er zijn van die dagen waarop je je eigen bezigheden nauwelijks nog kunt navertellen zonder dat het licht absurd begint te klinken. Vandaag was er zo één. Ik bevond me, gewapend met zware boormachine en goede bedoelingen, onder het plafond. Letterlijk. De missie: een paar gaten boren. Het resultaat: een wolk van stof die zich…
Een dag vol beweging
Vandaag was een dag vol activiteit. Vanaf het moment dat ik opstond tot nu – terwijl ik deze woorden opschrijf – was er steeds iets te doen. Geen onrust, geen overhaasting, gewoon een aaneenschakeling van bezigheden. Ik merk dat het me wel goed doet. Wie bezig is, voelt het leven stromen. Een subtiele energie die…
Tijd die je kunt voelen
Soms komt een gedachte onverwacht langs. Op een middag, zonder aanleiding, kan ze zich zomaar uitspreken — een zin die blijft hangen, alsof ze ergens op wacht. Zo’n gedachte kan klein lijken, maar opent vaak een deur naar iets groters. Over tijd, eindigheid, en de manier waarop we omgaan met het alleen zijn. In wat…
Anders schrijven
Het zal sommigen zijn opgevallen: ik schrijf de laatste tijd anders. Dat is geen toeval. Er zijn meerdere redenen, maar twee springen eruit. Ten eerste: ik ben meer gaan lezen. Niet zomaar lezen — filosofische werken, vooral. Ze stellen vragen zonder het antwoord meteen klaar te hebben. Ze vertragen het denken, laten je stilstaan bij…
Tegenpartij en tijdverdrijf
Het zit de tegenpartij in het hoge noorden bepaald niet mee. En dan heb ik het nog niet eens over haar dementerende vader.Afgelopen donderdag werd ze aangereden. De situatie klinkt misschien wat verwarrend, maar dat is nu eenmaal hoe het gegaan is. Ze reed langzaam, hooguit tien kilometer per uur – harder kan en mág…
Tussen licht en sluier
Over zonsondergangen en wat we liever niet zien Het is een waarheid die zich moeilijk laat ontkennen: ik ben verliefd op zonsondergangen. In het verleden legde ik er talloze vast met mijn camera, vaak ergens in de polder – vanaf de Grindweg of de Trenteweg – maar eigenlijk hoef ik daar helemaal niet ver voor…
Voor wie altijd blijft liggen waar ik ben
Gisteren, onderweg naar mijn beste vriend, kroop een oude gedachte opnieuw mijn hoofd binnen — zacht, maar beslist. Het was tijd voor een nieuwe mand voor Bentley. Niet omdat de oude niet meer goed is, maar omdat hij het verdient. Zijn loyaliteit, zijn stille aanwezigheid, zijn jarenlange gezelschap: dat vraagt om iets terug. Dus nam…