Een lange dag op de weg

Gisteren was een lange dag. Dat had ik van tevoren al wel ingecalculeerd. Sterker nog: ik was zelfs nog even in Eindhoven. Maar het was vooral rijden. Rijden, file, weer rijden. En dat allemaal om een goede vriend te helpen. Geen probleem—ik rijd graag, zeker met goed gezelschap.

Ik had me nog voorgenomen om wat foto’s te maken, maar daar kwam niets van terecht. Als je het grootste deel van de dag in de auto zit, is er weinig om vast te leggen dat de moeite waard is. Rond acht uur was ik weer thuis. Precies op tijd voor een kop koffie, even landen, en nog wat gezelschap houden voordat de dag zich terugtrok in de nacht.

Tijd verstrijkt anders op de snelweg

Hoe graag ik ook achter het stuur zit—ik zou gerust een hele dag kunnen rijden als het moet—het blijft uiteindelijk vermoeiend. Daarom was ik vandaag blij dat alles weer in het gewone ritme viel. Alsof je adem weer synchroon loopt met de dag.

Morgen weer een gewone dag. Met minder kilometers, maar misschien meer om op te merken. Soms gebeurt het meeste juist als er weinig gebeurt.

“De ware ontdekkingsreis bestaat niet uit het zoeken naar nieuwe landschappen, maar in het kijken met nieuwe ogen.”
— Marcel Proust