De kogel is door de kerk

Het zat er al even aan te komen, maar nu is het zover: de kogel is door de kerk. Maandag vertrekt de tegenpartij voor maximaal vijf weken naar het hoge noorden, om daar voor haar vader te zorgen en allerlei praktische zaken te regelen. Het zal wel zwaar worden, want de beste man is er inmiddels een stuk slechter aan toe dan de laatste keer dat ze er was.

Zijn dementie heeft een merkwaardige vorm aangenomen. Geen enkel ziekteverloop is hetzelfde, maar nu is dat verschil wel erg zichtbaar. Eén van zijn moeilijkste karaktereigenschappen – een diepgewortelde drang om alles te domineren – is op de voorgrond komen te staan. En dat maakt het zwaar.

Vandaag hebben we al van alles voorbereid, zodat ze straks met zo min mogelijk zorgen kan vertrekken.

Zelf heb ik me ondertussen beziggehouden met het herplaatsen van de horren – het is er nu echt weer tijd voor – en andere huishoudelijke dingen. Zo vliegt de dag alweer voorbij, en dat zal straks niet anders zijn.

Ik moet zeggen dat ik er deze keer minder zin in heb dat ze weggaat. Maar goed, het is nu eenmaal onze plicht. En mocht een van ons later zelf hulp nodig hebben, dan hoop ik dat er ook iemand is die dan opstaat en zegt: ik ga.

Want zo is het soms in het leven: je weet dat het eraan komt, je voelt het naderen… en dan ineens is het zover. De kogel is door de kerk.