Gewoon lekker fietsen

Het was gisteren echt ongelooflijk lekker op de fiets. Wanneer eigenlijk niet? Jaren geleden, en dan heb ik het over zo’n 35 jaar geleden, fietste ik veel meer dan nu. Gisteren op de fiets moest ik daar heel even aan denken. Want ook nu fiets ik meer dan gemiddeld, al ben ik tegenwoordig wel meer een mooiweersfietser. Dat mooie weer neem ik overigens ruim, want alleen als het regent of, erger nog, sneeuwt, fiets ik niet. Ik heb van geen enkel weertype zo’n afkeer als van sneeuw.

Lang leve de klimaatverandering wilde ik roepen, maar daardoor kan het uiteindelijk juist weer veel meer gaan sneeuwen. Hopelijk pas over vijftig jaar. Dan weet ik zeker dat ik er niet meer ben.

Ik kan me dat eigenlijk helemaal niet voorstellen. Als je jong bent, lijkt het leven oneindig. En hoewel ik de vijftig inmiddels ruim gepasseerd ben, heb ik nog steeds niet het gevoel dat het over tien of twintig jaar zomaar voorbij kan zijn. Dat zal iedereen wel zo ervaren, denk ik. Tenzij je vreselijk aan het aftakelen bent natuurlijk. Dan kun je op een gegeven moment wel een eind verwachten.

Lekker onderwerp weer, John.

Onderweg stop ik niet zo vaak om een foto te maken, maar ik maak natuurlijk weleens een uitzondering. Gisteren was ik net te laat om de zon er nog bij te pakken. Mijn gedachten op de terugweg naar huis stonden namelijk lange tijd op nul. Gewoon fietsen en op de weg letten.