Alsof ik nooit ben afgestapt

Het voelde alsof ik de fiets de dag ervoor had weggezet en gister simpelweg de draad weer oppakte. Vier maanden lijken lang, maar mijn benen hadden daar blijkbaar een andere mening over. Je zou verwachten dat er wat roest op zit, maar die bleef uit.

Misschien helpt het dat ik tegenwoordig minimaal 12.000 stappen per dag zet, door de polder of langs het water. Gisteren had ik er zelfs al 10.000 opzitten voordat ik überhaupt op de fiets stapte. En met twee stevige beentrainingen per week blijven ze trouw hun werk doen. Deze benen vergeten niet zo snel.

Toch, de laatste kilometers… die waren van een ander kaliber. De wind besloot zich er nadrukkelijk mee te bemoeien en blies stevig tegen. Met al wat kilometers in de benen mocht het ook best even zwaar worden. Dat hoort erbij. Als ik afstap en mijn benen licht trillen, weet ik dat het goed is geweest.

Dan is het geen kwestie van vechten, maar van meebewegen. Een versnelling lichter, het tempo iets omlaag, en vanzelf rolt de weg weer richting huis.

13,8%

Gisteren waren ook de gemeentelijke verkiezingen. In de loop van de avond kreeg ik een berichtje: 13,8% van de dorpsbewoners had op de SP gestemd. Opvallend veel, zeker vergeleken met de andere dorpen in de gemeente, waar het hoogste percentage rond de 2% lag.

In totaal stemden bijna 150.000 mensen in de gemeente op de SP. Het was bovendien de allereerste keer dat de partij hier meedeed. Het leverde net geen zetel op, maar het begin is er. En dat voelt, net als die fietstocht, als iets waar je op verder kunt bouwen. Ik heb er weinig ruchtbaarheid aan gegeven, maar ik was verkiesbaar. Of dat geholpen heeft met het hoge percentage?

Op de foto zie je de zon bijna ondergaan. Op dat moment was ik nog zo’n tien minuten van huis. Zo’n afstand die ineens kort voelt, omdat je weet dat je er bijna bent.

Bijna daar. Maar nog net even onderweg.