Verdwenen tussen wakker worden en beginnen

Zit ik hier, achter mijn toetsenbord.

Vanmorgen, ergens tussen wakker worden en opstaan, had ik nog een gedachte. Zo eentje waarvan je meteen voelt: hier moet ik over schrijven. Maar zoals dat gaat met dat soort gedachten… hij is verdwenen. Opgelost nog voordat de dag echt begon. Zulke momenten heb ik overigens ook over de dag.

Nee, er ligt geen blocnote naast mijn bed. Geen pen ook.
Ik zou iets kunnen inspreken op mijn telefoon, die ligt tenslotte boven. Voor noodgevallen. Voor als bepaalde mensen bellen, als de omstandigheden daar om vragen. Niet om gedachten in te spreken.

De eerste uren van de dag probeer ik schermvrij te houden. Geen telefoon, geen nieuws, geen ruis. Eerst naar buiten. Eerst mijn rituelen. De wereld in, voordat de wereld zich opdringt. Dan wat blogs lezen en voorzichtig wat nieuws tot me nemen, al ben ik van dat nieuws aan het afstappen.

Onlangs keek ik naar de Scandinavische thrillerserie Harry Hole. Enorm spannend, sterk verhaal. Zo sterk zelfs, dat alles wat ik daarna probeerde te kijken… zoetsappig aanvoelde. Alsof de scherpte eruit was.

Dat zette me aan het denken. Je went blijkbaar aan geweld in series en films. Aan spanning die steeds een tandje hoger moet.

Niet ideaal, besefte ik me.

En toch… ben ik daarna begonnen aan een horrorserie.
Minder expliciet geweld, dat wel. Maar wel die langzaam opgebouwde spanning.

En ergens… smaakt dat hoe tegenstrijdig dan ook, toch ook weer goed.