Een stille zondag die nergens stil is

Zondag.
Rustdag, kerkdag voor sommigen. Maar hier in het dorp is het vooral klusdag.

Er is eigenlijk geen moment waarop het écht stil is.
Altijd wel ergens een zaag, een boor, een motor die aanslaat.
En hoewel ik dat meestal langs me heen laat glijden, schuurt het soms toch een beetje.

Vandaag doe ik zelf ook mee aan dat ritme van maken en aanpassen.
Alleen niet buiten, maar binnen.
Aan de digitale voordeur van mijn website.

Gisteren was ik er ook al even mee bezig.
Vandaag probeerde ik de puntjes op de i te zetten.
En voor mijn gevoel is dat redelijk gelukt.

Wat me vooral opviel: hoeveel ik weer geleerd heb.
En misschien nog wel meer… hoeveel ik vergeten was.

Niet zo vreemd, eigenlijk.
In de wereld van webdevelopment verandert alles continu.
Wat gisteren logisch was, voelt vandaag alweer als een oude taal.
Maar juist dat opnieuw leren, dat zoeken, dat soms even vastlopen…
het doet iets goeds met de hersenen. Alsof je een roestig mechaniek weer voorzichtig in beweging brengt.

Hieronder zie je wat het was maar niet wat het geworden is.
Klik gewoon even op home. Dan zie je het live. Ik moet alleen nog de linken onderaan invullen. Dan is het af.

Bentley maakt zich er in ieder geval niet druk om.

Terwijl ik soms geneigd ben om mijn haren uit mijn hoofd te trekken,
of een plakboek te beginnen van mijn index- en CSS-bestanden,
ligt hij er gewoon bij. Rustig. Onaangedaan.

Zelfs als hier de nieuwste cd’s van Lamb Of God en Neurosis door de kamer rollen,
blijft hij onverstoorbaar.

Als de baas het maar naar zijn zin heeft.
Dat is voor hem genoeg.