Lange schaduwen

“Kijk die dikke hond dan… en die kerel met die extra lange benen.”
Schaduwfoto’s blijven leuk. Zeker wanneer de zon al laag staat en alles uitrekt alsof de middag nog even wil rekken voordat de avond hem inpakt. Twee maanden geleden stond diezelfde zon nog zo hoog niet. Nu staat ze al merkbaar langer aan de hemel.

Vandaag zou ik de uitslag van mijn APK krijgen.
Ik werd gebeld: de praktijkondersteuner was ziek naar huis gegaan en er was verder niemand. Nieuwe afspraak volgende week. Dat overleef ik wel. Vooral omdat ik de uitslag stiekem al gezien had.

Vannacht heeft het hier enorm geregend. Gelukkig viel het niet als sneeuw. Ik denk dat er anders zomaar een halve meter had gelegen.

Vanmiddag deden we de wekelijkse boodschappen.
Ik vergat iets.
Sterker nog: ik had het al afgerekend, maar niet meegenomen. We ontdekten het pas toen alles thuis al in de kast stond. Even bellen.
“Ja hoor, we hadden het al gevonden. Kom je morgen langs?”

In de winkel kwam ik ook nog een bekende tegen die ik zeker tweeënhalf jaar niet had gezien. Veertig jaar, nog niet zo lang geleden geopereerd aan de alvleesklier, meerdere stents geplaatst. Zij en haar man staan bekend om hun liefde voor drankjes en vette hapjes.

Nu had ze een streng dieet. Mijn nieuwsgierigheid liet me toch even in haar boodschappenkar kijken.
Ze werd meteen rood. Ze was er nog niet helemaal, zei ze.
Omdat ook haar lever niet goed functioneerde, heb ik haar toch op het hart gedrukt echt naar haar arts te luisteren.

Soms zit een hele dag vol zonder dat er iets groots gebeurt. Alleen wat langere schaduwen, een vergeten boodschap en een gesprek dat nog even blijft hangen.