Stuurhut aan de horizon

Je zou het misschien niet denken als je mijn blog leest, maar ik ben bijna dagelijks bij het water. Alleen, of samen met de tegenpartij — als we met de honden lopen. Eén gezamenlijke ronde per dag, de rest loop ik in stilte. Alleen met m’n gedachten.

Al een leven lang kijk ik uit op het Zeegat. Als kind al, toen we onder de Oranjemolen woonden in Vlissingen. Dat klinkt mooier dan het was — maar het uitzicht, dat loog er niet om.

Het water trok. Het bood ruimte, lucht, een ontsnapping aan het volle huis. En misschien ook aan mezelf, zoals kinderen dat kunnen hebben. Ik dwaalde langs het strand, over de glooiing, de pieren. Of ik fietste naar Dishoek, toen je daar nog gewoon door de duinen kon zwerven. Inmiddels is alles afgezet. Grenzen, regels, touwen met bordjes.

We liepen afgelopen vrijdag weer zo’n lange tocht langs het water. Maar het zicht op het Zeegat werd belemmerd. Iets stond in de weg. Zoals dat wel vaker zo is — buiten én vanbinnen.

Wat maakt dat uitzicht zo bijzonder? Misschien is het herinnering. Misschien verwachting. Als kind vond ik het betoverend om een stuurhut te zien opduiken aan de horizon. Zo klein, haast onwerkelijk. Maar langzaam vormde zich het schip eromheen. Groot, traag, onvermijdelijk. Alsof de toekomst zichzelf in beeld trok, stap voor stap.

En nog steeds, als ik naar die horizon kijk, hoop ik dat die stuurhut weer verschijnt. Niet per se om het schip te zien — maar om even te voelen dat de wereld nog steeds in beweging is. Dat er iets aankomt. Iets groots. Iets dat ik nog niet helemaal kan zien.

Misschien is dat het wel. Dat we allemaal, op onze manier, wachten op een stuurhut aan de horizon.

Sommige dingen veranderen nauwelijks, ook al verandert alles eromheen. Het water stroomt, de schepen varen, en ik blijf kijken — soms met dezelfde ogen als vroeger, soms met andere. Misschien is dat wat het Zeegat me leert: dat je niet altijd hoeft te weten wat er komt, als je maar blijft kijken. Want vroeg of laat verschijnt er weer een stuurhut aan de horizon.