Home » Page 158

Buiten

Jij bent zeker veel buiten? Hoezo, was mijn antwoord, ben ik al bruin? Gekheid natuurlijk, want van het huidige zonnetje verkleur je helemaal nog niet. Ik kreeg geen echt antwoord behalve dat ik er uit zie alsof ik veel buiten ben en hoewel dat klopt lijkt me dat totaal niet zichtbaar, dus verder is dit helemaal niet noemenswaardig. Gelukkig, de mist was vandaag helemaal opgetrokken en het was helder en zonnig. Hierdoor konden we eindelijk weer volop genieten van de luchtvervuiling die boven Vlissingen Oost hangt en ervan wegtrekt de wijde wereld in. Wat zouden we doen zonder al die vervuiling? Zal je zien, is het droog buiten en denk je even wat werk te verrichten waar je je zinnen op hebt gezet, komt er iemand om de koffie en blijft lang genoeg plakken om roet in het eten te gooien. Gelukkig ben ik zo flexibel als een vers elastiek…

Weer weer

Dinsdagmiddag een paar minuten voor 5, zag ik de eerste zonsondergang van dit jaar. De weken ervoor was het of slecht weer, of de zon was al onder rond deze tijd dat ik buiten ben. Uiteraard had ik de foto –klikken is groot– ook gewoon dinsdag kunnen plaatsen, maar zo werkt het niet altijd. Het is in ieder geval een duidelijke indicator dat we weer richting de lente gaan, al weten we dat natuurlijk toch wel. Vandaag was het precies hetzelfde weertype als gister. Mist alom, en al zou het volgens de weerman opknappen rond 12 uur, hier bleef het mistig. Eigenlijk was het mijn planning vandaag een redelijk eind te fietsen, ik moest een en ander doen wat ik prima op de fiets had kunnen doen en tegelijk flink wat kilometers kunnen maken, ik besloot vanwege het weer voor in ieder geval voor veiligheid te kiezen. Kun je raden…

The Mist

Het was even de vraag hoe ik zou gaan lopen maar bij mist is langs de kust het prettigst, en het veiligst. Dus eerst richting het dorp, door het dorp heen, en dan genieten van de stilte. In de haven was iemand die ik niet ken bezig aan een boot. Ik ging er niet vanuit dat hij het water op zou gaan, al had het me niet verbaast als het wel was gebeurd. Mensen doen tegenwoordig van alles. Wat verderop stond een visser. Een Belg. Daar barst het hier altijd van. Hij werd paranoïde toen ik naar z’n vangst vroeg. ‘Alles aan de maat hoor’ riep hij. Het verbaast me dat er nog iemand wil vissen hier. De vervuiling van 3M is tenslotte ook hier stevig waargenomen. Er is echt wel wat te zien in het water, al moet je er wel echt goed naar kijken. Soms dreven er flarden…

Fire in the sky

Als ik voor het eerst buitenkom op een dag zoals vandaag is het nog donker. Dat heb je met vroege vogels. Later op de ochtend stond de lucht in brand. Een druk dagje vandaag, maar toch geen kort blog. Een dag is zo voorbij, en in de avond doe ik zelden iets met mijn blog of die van anderen. Ik vond toch een kwartiertje en de foto maakte ik deze ochtend al natuurlijk. Toen ik vanmiddag thuiskwam rond half 4 was die vriend er die oefent voor de kust marathon. Die vroeg of ik zin had een stukje te lopen. Vandaag zat het er alleen van mij kant niet in om nog eens kilometers te vreten. PostNL postpunten kunnen zomaar verdwijnen. Hier op het platteland zijn ze nogal schaars dus als ik naar Middelburg moet, neem ik eventueel een versturen pakketje mee. Bij de Jumbo, voorheen Émtè maar opgeslokt, zat…

Nog een schuur

Hier op, en rondom het dorp, zijn behoorlijk wat schuren te vinden. De een nog mooier dan de ander. Sommige staan bijna op instorten, maar dat is natuurlijk niet met alle schuren zo. Nieuwe schuren vind ik voor het maken van foto’s totaal niet interessant. Oude schuren weer des te meer. De schuur op de foto’s was ooit een woonhuis. Je kunt het je nu niet meer voorstellen dat daar ooit mensen, misschien wel een heel gezin gewoond heeft, al denk ik dat met goeie renovatie best wat leuks van te maken is. Ik zou er in ieder geval goed mijn ei in kwijt kunnen qua bouwklussen. Vandaag heb ik vrij weinig gedaan op klusgebied. Wel veel gelopen. Ik liep in de afgelopen 8 dagen 100 kilometer. Dat hou ik bij met een pedometer op mijn telefoon. Het verraste me behoorlijk. Het scheelt wel dat ik ook een kameraad heb…

Open

Zicht op het Zeegat (klikken is groot). Het blijft me telkens weer bekoren. Ik mag wel stellen dat ik echt verliefd ben op de zee, op Zeeland. Ik zal niet zeggen dat ik echt nergens anders kan wonen, maar ik zou zeker met regelmatige intervallen teruggaan naar Zeeland. Het lijkt er overigens niet op dat ik binnen aanzienlijke tijd uit Zeeland zou vertrekken. Ik hou van de openheid. Trouwens, openheid van mensen stel ik ook altijd op prijs. Zelf probeer ik ook altijd open te zijn naar iedereen. Zelfs op mijn blog ben ik vrij open denk ik, al zal ik digitaal niet zo heel veel laten zien. Ik had eerder deze week 200 liter uit mijn 1000 liter vat laten lopen omdat het vol zat. Ik moet nog steeds een overloop maken maar ik heb zo’n lange lijst met klussen, en sommige hebben meer prioriteit. In een paar dagen…

De schuur

Het is niet mijn verwachting dat deze schuur het nog 20 jaar volhoudt. Elk jaar is er wel wat meer verzakking waar te nemen. Omdat ik de schuur erg vaak zie valt het me niet echt op. Als ik vergelijk met voorgaande foto’s die nam is het zichtbaar. 20 jaar. Het is wat het is, maar toch. Over 20 jaar ben ik al 70, het lijkt nog zo ver weg. Als ik er dan nog ben natuurlijk, want niemand heeft inkijk in z’n toekomst. Voor zo’n schuur is 20 jaar totaal anders. Takelt verder af, net als ik trouwens. Het landschap gaat er zonder schuur echt anders uitzien. Ik heb geprobeerd een wat dramatische look aan de schuur te geven (klikken is groot). Het is ook dramatisch wat er met de schuur gebeurt vind ik. Met wat onderhoud jaren terug had er best langer goed gebruik van gemaakt kunnen worden.